ประกาศ

posted on 28 Nov 2013 19:17 by rasmason2
เนื่องจากว่า จีนเข้าเอ็กทีนไม่ได้เท่าไร

และส่วนใหญ่เข้าไม่ได้เลย ยิ่งอัพนิยายยิ่งยากมาก

ตอนนี้จีนย้ายนิยายไปที่เวิดเพสเกือบหมดแล้ว

เฉพาะของคริสทอม

รีดเดอร์หากอยากอ่านหรือย้อนอ่าน

และเอ็กทีนมีอาการงี่เง่า
 

แนะนำให้ไปหาอ่านที่เวิดเพสเอานะคะ่

เพราะจีนก็แก้เอ็กทีนไม่ได้

และนิยายเรื่องใหม่ๆก็จะอัพแต่ในเวิดเพสเป็นส่วนใหญ่ค่ะ
 
 
มีอะไรติดต่อได้ในเฟด และ เพจ เลยนะค่ะทุกคน

 
ออนทุกวัน 555
 

 
 
 
 

[FIC] Hiddlesworth [ChrisXTom]Ft.[LiamXBen]#3 The choice

posted on 06 Nov 2013 20:26 by rasmason2 in Fiction directory Fiction, Entertainment

ฟิคเรื่องนี้เป็นเพียงจิตนาการของผู้แต่ง

หรืออาจจะเป็นฟิคชั่นที่แปลมา

ไม่ได้มีเจตนาจะทำให้ตัวละครเสื่อมเสียใดๆทั้งสิ้น

 อ่านเพื่อความบันเทิง นะแจ๊ะ

My Tumblr : http://jrashiddlesworth.tumblr.com/

FB : https://www.facebook.com/yujean.rasmason

Twitter : https://twitter.com/YuJeanN

Exteen : http://rasmason2.exteen.com

Page : https://www.facebook.com/hiddlesworthfangirl?ref=hl

Wordpess : http://jrasmason.wordpress.com

 

 

C : Chris H. X Tom H.

R : M

G : Romantic

L : Thai

W : Yujean Rasmason

 

 ***********************************

 

 

 

 

 

เบนถอนหายใจน้อยๆพลางมองชายหนุ่มตัวสูงใหญที่แทบจะไหลลงไปแปะอยู่บนเบาะรถยนต์อยู่แล้ว เขารีบชิ่งออกมาหลังจากเห็นว่าคริสและทอมออกไปเต้นด้วยกันอยู่ที่ฟรอเต้นรำ จริงๆเขายอมรับแต่โดยดีว่าเขาไม่ชอบแผ่นที่ทอมบอกว่าสนใจคริสเลย แต่เขาคิดว่าทอมเองก็ดีมีความสุขดีเขาก็เลยคิดว่าจะโอเคกับมัน ให้ทอมเลือกเองแล้วกันว่าจะทำยังไงต่อไปดีที่จะทำให้คริสหันมาชอบ ส่วนเขาก็เลยต้องมีหน้าที่พาคนตัวสูงและตัวหนักมากกลับมาด้วยแบบไม่แน่ใจนัก เขาเห็นแลมพึมพำบอกว่าปวดหัวหน่อยๆมันทำให้เขาเอื่อมมือไปเปิดกระจกรถให้เล็กน้อย หันมามองใบหน้าคมกับเคราเล็กน้อยที่ช่วงกรามแข็งแรง ก่อนจะหันมาขับรถต่อเพื่อตรงไปยังบ้านของเขาที่อยู่ไม่ไกลมากนัก

 

 

 

 

“..ขอโทษที่ทำให้นายลำบากมาส่งแบบนี้นะ”เสียงทุ้มต่ำบอกเบาๆทำให้เขาเลิกคิ้วเล็กน้อยเท่านั่น

 

 

 

 

“ไม่ได้ไปส่งพ่อตัวโตแบบนายหรอก เรากำลังจะไปบ้านฉัน..แน่นอนว่าฉันไม่ยอมไปถิ่นนายแน่”เขาพูดอีกทำให้ได้ยินแลมหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำทำให้เขารู้สึกแปลกๆจนต้องหันมามองและก็เห็นดวงตาคมกริบสีฟ้าอ่อนที่มันมองตรงมาที่เขา บางอย่างมันทำให้ใบหน้าเขาร้อนวูบขึ้นมาเล็กน้อย

 

 

 

 

“ฉันไม่ใช่คนน่าสงสัยหรอกเบน นายนะคิดมากไปแล้ว”แลมพูดและเขาทำเป็นไม่ได้ยินเสียมากกว่าจนกระทั่งมาถึงบ้านของเขาหลังจากใช่เวลาไม่นาน ชายหนุ่มตัวสูงผมดำลูบผมตัวเองเล็กน้อยแล้วเข้าไปช่วยคนตัวสูงที่เปิดประตูลงมาอย่างไม่ค่อยตรงทางนัก มือเรียวเอื่อมไปโอบรอบเอวแข็งแรงเพื่อรั้งให้แลมออกมายืนดีๆ ทำให้ได้รับท่อนแขนแข็งแรงที่แทบจะโอบเขาเข้าไปในอ้อมกอดพร้อมๆกับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำบอกว่าขอโทษ และเขาไม่คิดว่ามันฟังดูเหมือนขอโทษเลยซักนิด

 

 

 

 

“ฉันตัดมือนายทิ้งแน่ถ้าจับอะไรโดยไม่ได้อนุญาต”เขาบอกเสียงแข็ง ใช่มือหนึ่งจับท่อนแขนของแลมไว้พยายามไม่หันไปมองแม้ว่าจะเห็นจากหางตาว่าแลมกำลังหันมามองเขาอยู่และมั่นใจว่าอยู่ห่างกันไม่มากนักเพราะแลมเองก็ตัวสูงกว่าเขา แน่นอนว่าถ้าเขาหันไปได้อยู่ในฉากไม่เหมาะสมแน่ๆ

 

 

 

 

“หมายถึงตัวนายหรือของในบ้านที่ต้องได้รับอนุญาตก่อน”แลมพึมพำถามขำๆและมันทำให้เขาแทบจะศอกใส่อีกคนแรงๆไปทีหนึ่ง เซเล็กน้อยเมื่ออ้อมแขนอบอุ่นกระชับรอบลำคอของเขาจนเขาเซเข้ามาใกล้ คิดดีๆแล้วตอนนี้เหมือนแลมกอดเขาจากทางด้านหลังมากกว่า

 

 

 

 

“จริงๆว่าจะให้นอนค้างได้...แต่พอสร่างเมาแล้วนายกลับไปเลยดีกว่า”เขาพึมพำตอบกลับไป รู้ว่ายังไงแลมก็ได้ยินเพราะลมหายใจอุ่นๆที่มันอยู่ตรงช่วงลำคอของเขา

 

 

 

 

“ฉันอาจจะกลับไม่ไหว หากเป็นแบบนั่นขอนอนค้างได้ไหม บนโซฟาก็ยังดี”แลมถอนหายใจหนักๆ ซุกหน้าลงกับกลุ่มผมนุ่มและลำคอของเบน พยายามทำตัวเองให้ดูเมาและน่าสงสารที่สุดเพราะเขายังไม่อยากกลับเลยซักนิด อยากอยู่แบบนี้และเขาคิดว่าเบนเป็นคนที่น่าค้นหาเอามากๆ ดูดุๆแบบนี้ยิ่งทำให้เขารู้สึกแปลกๆ และค่อนข้างมั่นใจว่าชายหนุ่มข้างๆเป็นพวกปากร้ายแต่ใจดี ก็ในเมื่อบอกอยู่ตลอดว่าจะให้เขานอนนอกบ้าน แต่มือเรียวก็ไม่ปล่อยจากเอวเขาจนกระทั่งมาถึงประตูบ้านที่เขาอดเสียดายที่มันดูใกล้มากกว่าที่คิดจริงๆ

 

 

 

 

“แน่นอนว่าตอนเช้านายจะขโมยของฉันจนหมดบ้านแน่ๆ”เบนตอบกลับเสียงแข็งพลางดันเขาให้ไปพิงกับประตูแต่เหมือนๆจะเรียกว่าจับกระแทกก็ได้ พร้อมกับคนตัวเล็กกว่าที่มองเขานิ่งก่อนจะไล่สายตาลงมายังริมฝีปากแล้วผลักออกไปจนทำให้เขารู้สึกร้อนขึ้นมาแปลกๆจนพยายามขยับนี้มาตั้งสติให้มากกว่าเดิมเพื่อไม่ให้คิดอะไรแปลกๆ

 

 

 

 

“..ถ้านายคิดว่าฉันอันตรายจริงๆนายคงไม่พามาที่บ้านหรอกจริงไหม”เขาหลับตาน้อยๆเพื่อให้ตั้งสติได้ ได้ยินเสียงเสียงบ่นเบาๆพร้อมกับเสียงกุญแจที่ไขเข้าบ้าน ตามด้วยมือเรียวอบอุ่นที่รั้งแขนของเขาให้ตามเข้าไปในบ้านที่ตอนนี้มืดสนิทจนเขาต้องหรี่ตาเพื่อพยายามมองทุกๆอย่าง แม้ว่าจะมีแสงจากข้างนอกแต่เขาคิดว่าคนเมาแบบเขาไม่น่าจะเห็นอะไรเท่าไร

 

 

 

 

“เดินดีๆสิ ถ้านายเตะอะไรแตกละก็นายโดนดีแน่”เบนไม่ลืมขู่เสียงแข็งแม้ว่าจะระวังเต็มที่ให้แลมเดินตรงมาที่โซฟาตัวยาวที่ตั้งอยู่ตามด้วยแตะประตูให้ปิดตามหลังลงไปจนบ้านกลับมามืดอีกครั้ง เขาว่าจะให้ชายหนุ่มนอนบนโซฟาก่อนค่อยไปเปิดไฟ เพราะถ้าทิ้งไว้เฉยๆอาจจะสะดุดอะไรแล้วล้มหัวแตกลงพื้นก็ได้

 

 

 

 

“เบน..ฉันมองไม่เห็นเท่าไร”แลมหัวเราะแห้งๆพยายามคลำไปทั่วเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยวโดยที่เขามั่นใจว่าเบนน่าจะทำอะไรซักอย่างอยู่ด้านหน้าเพราะมือที่รั้งมือของเขาเอาไว้และเขาชอบมือเบนเอามากๆเพราะมันอบอุ่นและนุ่มดีสำหรับเขา

 

 

 

 

“นั่นก้นฉัน!”เขารีบชักมือกลับทันที่เมื่อไปตะปบเขากับของดีเขาจริงๆ จนไม่รู้จะขอบคุณหรือด่าตัวเองดีที่ตอนนี้เมาขนาดนี้ เขาพึมพำขอโทษด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้ดูสำนึกผิดและดีใจที่มันมืดก็ตอนนี้เองเพราะเบนจะได้ไม่เห็นสีหน้าของเขา

 

 

 

 

“ฉันเริ่มคิดว่านายไม่ได้เมาแล้วนะ”เบนบอกเสียงฉุนๆนิดๆ แต่เขาไม่ได้ฉุนแลมหรอก เขาฉุนตัวเองมากกว่าที่ดังรู้สึกร้อนวาบขึ้นมาบนใบหน้าเมื่อรู้สึกถึงมือหยาบแข็งแรงที่ตะปบลงบนก้นของเขาตอนที่เขาก้มลงไปจัดเอาหมอนอิงออกมาดีๆ จัดการทำที่ให้ว่างพอสำหรับให้คนตัวใหญ่ๆแบบแลมลงไปนอนพักเอาแรงได้

 

 

 

 

“หวังว่าจะไม่ไล่ฉันไปนอนนอกบ้านเพราะเรื่องนี่นะ”เขาแกล้งพูดเสียงหง่อยๆและเบนไม่ได้ตอบอะไรเขา เพียงแค่พึมพำบอกให้เขาเดินมาดีๆ ก่อนจะถูกมือเรียวทั้งสองผลักให้นั่งลงบนโซฟาพร้อมกับคำสั่งเด็ดขาดให้เขานอนไปเลย และเขาก็ดันทำตามอย่างว่าง่ายเสียด้วย ชายหนุ่มตัวสูงล้มตัวลงนอนขณะที่ยกมือขึ้นกายหน้าผาก ได้ยินจากเสียงและจากเงารางๆว่าเบนเดินออกไปและเปิดเพียงไฟตรงช่วงบันไดเท่านั่น คาดว่าคงจะไม่อยากให้รบกวนการนอนของเขา เพียงไม่นานชายหนุ่มก็กลับมาพร้อมกับผ้าห่มผืนหนึ่งและขวดน้ำที่วางอยู่บนโต๊ะ

 

 

 

 

“ห้ามขโมยของแม้แต่ชิ้นเดียว ฉันมีที่อยู่และจำหน้าตานายได้..”เบนก้มลงมานั่งข้างๆโซฟา ใช่มือลูบใบหน้าคมของชายหนุ่มเบาๆโดยอาศัยแสงจากตรงช่วงบันได เห็นแลมยิ้มออกมาเล็กน้อยทำให้เขาดูจะอ่อนลงเยอะเลยได้แต่พยายามคลี่ผ้าห่มอย่างลวกๆแล้วห่มไว้แถวๆช่วงเอวของแลมเท่านั่น

 

 

 

 

“นายจะไปนอนข้างบนหรือ?”ชายหนุ่มตัวสูงพึมพำถามเสียงเบา รู้สึกว่าเบนชะงักมือไปเพียงไม่นาน ก่อนที่จะลุกขึ้นมา

 

 

 

 

“แน่นอน ก็ห้องฉันอยู่ข้างบน”เขาตอบกลับไปเสียงแข็ง มองเสี้ยวหน้าคมที่ตอนนี้น่าจะหลับตาอยู่ ก่อนจะมองแส่ไปทางอื่น

 

 

 

 

“นึกว่าจะมานอนเฝ้าฉันซะอีก นอนด้วยกันไหม”แลมบอกยิ้มๆ และก็แทบจะหลุดขำออกมาเมื่อถูกแรงตีจากหมอนอิงฟาดลงมาบนหน้าท้องของเขาจนต้องนิ้วหน้าพยายามกลั้นหัวเราะเพราะเดียวเบนจะยิ่งโกรธเขามากกว่านี้

 

 

 

 

“ไม่พอใจก็ไปนอนนอกบ้านเลย”ชายหนุ่มไม่ลืมขู่เสียงแข็งแล้วแทบจะถลาออกไปนอกห้อง เขาอารมณ์เสียมาก อารมณ์เสียแลมที่ชอบแกล้งให้เขาโมโห แล้วก็โมโหตัวเองมากๆที่ดันไม่ได้รู้สึกโกรธแถมยังรู้สึกอายอีกด้วย ดูท่าเขาคงต้องขึ้นไปนอนจริงๆจังๆซะแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

/*/

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ทอมหันมามองคนที่อยู่ข้างๆด้วยความรู้สึกที่ไม่สบายใจนัก คริสดูนิ่งลงไปเล็กน้อยหลังจากที่บอกเขาว่าพี่ชายที่แสนดีของเขากลับไปกับแลมแล้ว จริงๆเขาก็เข้าใจว่ามันควรจะเป็นเบนมากกว่าที่จะต้องมานั่งอยู่ตรงที่นั่งข้างคนขับนี้ ความคิดนั่นทำให้เขารู้สึกแย่ขึ้นมาเล็กน้อยจึงเลือกเพียงแค่หันหนีไปอีกทางระหว่างที่คริสขึ้นมาบนรถฝั่งคนขับเพื่อจะได้ออกไปจากบริเวณบาร์กัน ในรถที่ดูเงียบผิดปกติจนทำให้แม้แต่เขาที่ยังเมาแต่ก็ยังรู้สึกได้ว่าคริสอารมณ์เสียเล็กน้อย

 

 

 

 

“..ขอโทษนะทอม นายบอกทางไปบ้านนายไหวไหม หรือไปที่บ้านฉันก่อนก