[FIC] Hiddlesworth [ChrisXTom]#9 Trickster

posted on 23 Sep 2013 19:45 by rasmason2 in Fiction directory Fiction, Entertainment

 

 

ฟิคเรื่องนี้เป็นเพียงจิตนาการของผู้แต่ง

หรืออาจจะเป็นฟิคชั่นที่แปลมา

ไม่ได้มีเจตนาจะทำให้ตัวละครเสื่อมเสียใดๆทั้งสิ้น

 อ่านเพื่อความบันเทิง นะแจ๊ะ

My Tumblr : http://jrashiddlesworth.tumblr.com/

FB : https://www.facebook.com/yujean.rasmason

Twitter : https://twitter.com/YuJeanN

 

 

C : Chris H. X Tom H.

R : M

G : Romantic

L : Thai

W : Yujean Rasmason

 

 

 

********************************

 

 

 

 

 

 

ทอมไม่ได้เจอคริสมามากกว่า4วันแล้ว เขากำลังหลบหน้าชายหนุ่มตัวสูงนับตั่งแต่วันนั่น วันที่เขาเผลอใจไปทำเรื่องแบบนั่นจนได้ มันทำให้เขาโกรธและเสียใจจนทำใจจะไปเจอใบหน้าหล่อๆนั่นอีกไม่ได้ เขาไม่อยากเจอคริสอีกแล้ว มันทำให้เขาเสียใจและอยากจะร้องไห้ทุกครั้งที่นึกถึงชายหนุ่มตัวสูง เขาเองไม่ได้สำคัญอะไรเลยด้วยซ้ำ เพียงแค่คนๆหนึ่งที่สุดท้ายก็ยอมขึ้นเตียงกับคริส เหมือนๆกับคนอื่นๆไม่มีอะไรพิเศษมากไปกว่านั่น...ต่างจากสิ่งที่อยู่ในหัวเขาโดยสิ้นเชิง เขามั่นใจว่าเขาชอบคริสเอามากๆ ยิ่งนึกถึงเวลาที่อีกฝ่ายกอดเขาไว้แน่นในตอนนั่น มันก็ยิ่งทำให้หัวใจเขาเต้นผิดจังหวะจนเจ็บไปหมด อยากจะบอกให้อีกฝ่ายรู้แต่มันไม่มีทางทำได้เลยซักนิด เขาแค่กำลังกลัว กลัวว่าถ้าหากพูดออกไปอะไรต่างๆมันจะแย่ลงและแย่ลง

 

 

คริสไม่ได้รักเขา ไม่ได้มีแม้แต่ความชอบ...เขามั่นใจว่าคริสเองก็เพียงแค่รู้สึกสนุกที่คอยแกล้งเขาก็เท่านั่น เขาแทบจะลืมไปแล้วว่าเพราะอะไรเขาถึงได้รู้จักกับชายหนุ่ม เรื่องในตอนนั่นถ้าเพียงแต่เขารู้ว่ามันจะลงท้ายด้วยเรื่องแบบนี้เขาสาบานได้ว่าเขาจะไม่มีทางไปวุ่นวายกับพวกอเมริกันฟุตบอลเด็ดขาด เขาพยายามลืมใบหน้าของคริสและจดจ่อเพื่อจะทำอะไรที่เขาน่าจะทำค้างไว้อยู่ให้สำเร็จ ดองตาสีสวยหลุบลงต่ำน้อยๆเพื่อมองหนังสือที่วางอยู่ตรงหน้า มันไม่ได้ทำให้เขามีสมาธิพอจะอ่านเลยซักนิด เพราะเขาคิดถึงแต่เรื่องของคริสจนเขาไม่รู้ว่าจะเอามันออกจากหัวยังไง ความผิดพลาด...มันคือสิ่งที่เขาแทบจะตะโกนอยู่ในหัวตลอดเวลาเพื่อบอกให้เขาเลิกมี”ความหวัง” ที่มันดันมีขึ้นมาเยอะมากๆหลังจากครั้งนั่น แน่นอนว่ามันไม่มีทางเป็นจริงไม่อย่างนั่นคริสจะเปลี่ยนคู่ควงไม่ซ้ำหน้าทำไมหากชายหนุ่มรักเดียวใจเดียวกับคนที่มีเซ็กซ์ด้วยกันเช่นเขา มันก็แค่ไม่ต่างกับคู่นอนแค่ข้ามคืน

 

 

ดวงตาสีเขียวสวยปิดลงช้าๆกับความรู้สึกบีบรัดในอกที่ดูจะมากขึ้นทุกที เขากลัว กลัวว่าคริสจะเบื่อและหายไปจากชีวิตเขาจริงๆ เขาสาบานได้ว่าเขาทนไม่ได้แน่นอนหากว่าเห็นคริสในวันพรุ้งนี้กำลังอีอ้อกับสาวคนอื่นและมองเขาเพียงหางตาเท่านั่น...แต่ไม่ว่ายังไงพวกเขาก็ไม่มีทางเป็นไปได้อยู่แล้ว อีกไม่กี่วันก็จะหมดสัญญางี่เง่านั่นและเขาก็ไม่มีเรื่องอะไรให้ต้องวุ่นวายกับชายหนุ่มอีก ไม่มีเรื่องอะไรที่จะกล้าเข้าไปเจอหน้าด้วยกันอีกครั้ง เขาควรจะพยายามตัดใจตั้งแต่ตอนนี้ก่อนที่มันจะเจ็บมากขึ้นกว่านี้...

 

 

อย่างน้อยๆสู้ให้มันจบๆไปกับสัญญานั่นดีกว่า เขาจะไม่ไปเจอหน้าคริสอีกแล้ว จะได้ไม่นึกถึงเรื่องอื่นๆที่มันอาจจะทำให้อะไรๆแย่ยิ่งกว่านี้ก็ได้ เขาไม่อยากได้ยินคำพูดดูถูกอะไรที่มันไม่จำเป็น...ไม่จำเป็นที่เขาต้องรู้และเขาไม่แน่ใจว่าเขาจะทนได้แค่ไหน ทอมถอนหายใจยาวเหยียดพยายามไม่ร้องไห้ออกมาเพราะตอนนี้มันแรงบีบในใจเขามันมากเหลือเกิน ชายหนุ่มรุ้สึกร้อนฝ่าวบริเวณขอบตาจนเผลอตัวเงยหน้าขึ้น ความรักที่มันไม่สมหวังและไม่ควรมีแบบนี้มันแย่มากจริงๆ

 

 

“...เฮ้ทอม..”เขารีบกระพริบตาถี่ๆเพื่อไล่หมดน้ำตา เสียงเพื่อนร่วมห้องของเขาทำให้เขาแทบจะสติกระเจิงไป ตามด้วยร่างกายสูงใหญ่ของอีกคนที่เดินเข้ามาใกล้อย่างเป็นห่วงเป็นใย

 

 

“นายโอเคน่ะ? ร้องไห้หรือ??”เขาหันมามองสบดวงตาคมสีฟ้านิดๆ

 

 

“เปล่า...วันนี้นายเลิกงานเร็วจัง นี่พึ่งจะ6โมงกว่าๆเอง”เขาพูดพยายามแส่หน้าไปทางอื่นเพื่อหลบมือของสตีฟที่เอื่อมมารั้งเขาให้เขาเงยหน้าขึ้นมามองดีๆ

 

 

“ฉันไม่ได้ไป นายร้องไห้แน่ๆทอม...เกิดอะไรขึ้น?”

 

 

“ฉันเอ่อ...รู้สึกไม่ดีนิดหน่อย”เขาตอบในที่สุด มองใบหน้าที่แสดงออกอย่างชัดเจนว่าเป็นห่วงสุดๆของชายหนุ่ม มันไม่ดีเลยที่ทำให้เพื่อนของเขาดูจะเป็นกังวลขนาดนี้ แม้ว่าตอนนี้เขายังรู้สึกอยากจะร้องไห้อยู่ก็ตามทีเถอะ

 

 

“งั้นวันนี้เราออกไปหาอะไรดื่มกันไหม? นายหยุดอ่านหนังสือซักวันหนึ่ง แล้วไปร้านกาแฟกัน”สตีฟยิ้มน้อยๆให้เขา เป็นรอยยิ้มอบอุ่นแบบที่อีกฝ่ายมอบให้เขาเสมอ

 

 

“เค...ได้”เขายิ้มออกมานิดๆให้ชายหนุ่ม

 

 

 

 

 

 

/*/

 

 

 

 

 

ทอมกระชับเสื้อโค๊ทที่ใส่ออกมาให้ดีมากยิ่งขึ้น อากาศข้างนอกหนาวมากในช่วงนี้ และมันดูเหมือนจะหนาวเข้าไปใหญ่ในเมื่อเขากำลังรู้สึกแย่อย่างที่สุด เขาไม่เคยเข้าไปเฉียดสนามซ้อมรวมทั้งไม่ไปซ้อมดนตรีแถวๆนั่นด้วยซ้ำ เขาไม่อยากเจอหน้าคริสเพราะมันทำให้เขาเจ็บ ดวงตาสีเขียวสวยมองขึ้นไปยังท้องฟ้ามืดสนิทที่ด้านบน พยายามไม่คิดมากให้ตัวเองร้องไห้ออกมา ตอนนี้เขาอยู่กับสตีฟและมันไม่น่าจะดีหากว่าจู่ๆเขามาร้องไห้ในตอนนี้ แน่นอนว่าสตีฟคงจะกลับมาคาดคั้นเขาอีกรอบแน่นอน

 

 

“...ทะเลาะกับแฟนหรือทอม?”เขาหันไปมองใบหน้าอีกฝ่ายและยิ้มออกมาน้อยๆ

 

 

“เปล่า...จะไปทะเลาะกับใครละ ฉันไม่มีแฟนมาตั้งสองปีแล้ว”เขาถอนหายใจน้อยๆพยายามปรับอารมณ์สุดๆ และมันทำให้อีกฝ่ายยิ้มนิดๆ

 

 

“ช่วงนี้นายไปไหนมาไหนบ่อยๆนิทอม มองโทรศัพท์ตลอด ตอนฉันไม่อยู่มีคนบอกด้วยว่ามีคนมาหานายถึงที่ห้อง ไม่ใช่แฟนแล้วจะเป็นใคร ไม่แนะนำให้ฉันรู้จักมั่งเลย”เขายิ้มนิดๆเมื่อรู้สึกถึงท่อนแขนแข็งแรงที่รั้งเขาเข้าไปโอบน้อยๆ

 

 

“ไม่หรอกสตีฟ...ฉันนอกใจนายไม่ได้หรอก”เขาแกล้งพูดยิ้มๆ

 

 

“...ดีขึ้นแล้วใช่ไหม”เขาเงียบลงไปกับคำพูดที่เจือแววเป็นห่วงอย่างเห็นได้ชัด เขาหลุบตาลงต่ำน้อยๆเพื่อใช่ความคิด

 

 

“ดี...ดีแล้ว”เขาว่า

 

 

“สรุปแล้วนายทะเลาะกับแฟนจริงๆด้วย”ชายหนุ่มผมทองพูดและเขาไม่ตอบอะไรในคำพูดนั่น“ฉันไม่เคยเห็นนายเป็นกังวลจริงๆน่ะทอม นายดูแย่ลงมากในช่วงสามสี่วันมานี้ นายเองก็รู้ว่าฉันค่อยช่วยเหลือนายตลอด นายปรึกษาฉันได้ทุกอย่างนายก็รู้”สตีฟว่า

 

 

“นายเคยรักใครทั้งที่ไม่ควรไหมสตีฟ...แบบว่า เพื่อนสนิทหรือคนที่รู้อยู่แล้วว่ามันจะไม่สมหวัง”เขาพูดเสียงเบา

 

 

“หมายถึง?...อย่างเช่นว่าชอบคนที่เขามีแฟนอยู่แล้วใช่ไหม? ใครกันที่นาย...”สตีฟนิ่งลงไปพลางขมวดคิ้วน้อยๆและมองหน้าเขา

 

 

“ฉันคิดว่าฉันมีปัญหาเล็กน้อยกับเรื่องนั่น ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี...”เขาพยายามบังคับเสียงให้หยุดสั่น พยายามเงยหน้ามองใบหน้าของเพื่อนเขาราวกับหมดหนทางแล้วในตอนนี้ เขามั่นใจว่าเขากำลังสับสนและอาจจะเป็นบ้าในไม่ช้า เขาอยากจะบอกคริสในทุกๆอย่างว่าเขาคิดยังไง แต่มันทำไม่ได้...ถ้าหากพูดออกไปมันจะเป็นเขาเองที่ยิ่งเจ็บ ในเมื่อเขารู้คำตอบอยู่แล้วและมันเหมือนกับเขาเองที่กำลังหลอกตัวเอง สู้ไม่บอกเพื่อจะได้ไม่ได้ยินคำตอบคงจะดีซะกว่า

 

 

“ทอม..มันจะไม่เป็นไร เชื่อฉัน...”สตีฟแทบจะกระซิบเมื่อเห็นแววตาสีสั่นน้อยๆอย่างไม่แน่ใจ ทอมบีบมือเข้าหากันแน่นจนมันเริ่มแดงนิดๆ

 

 

“ฉันมันแย่มากสตีฟ...ฉันกำลังหนีปัญหาในตอนนี้ ฉันหลอกเขา ฉันแกล้งทำทุกอย่างเพื่อให้เขาหัวปั่นแล้วสุดท้ายมันเป็นฉันเองต่างหากที่เผลอตัวไป...เขาเกลียดฉันมากแน่นอนสตีฟ แล้วฉันกลับไปชอบเขาแบบนี้เข้า...มันยิ่งแย่กว่าการที่ไปชอบคนที่มีแฟนอยู่แล้วซะอีก..”เขาพูดเสียงสั่นเครือแทบจะกลั้นน้ำตาไม่อยู่จนรู้สึกร้อนๆที่ดวงตา เหลือบมองอีกฝ่ายอย่างจนใจทำให้สตีฟเอื่อมมือออกมาเพื่อรั้งให้เขาเข้าไปใกล้

 

 

“เฮ้...ถ้านายต้องการฉันจะช่วยทุกอย่างทอม นายเข้มแข็งและนายจัดการมันได้...ฉันจะเลี้ยงกาแฟนายเอง มาเถอะ..”เขามองใบหน้าคมที่ยิ้มให้เขาพยายามให้เขาใจเย็น พร้อมกับมือแข็งแรงที่ลงมาบีบมือเขาอย่างให้กำลังใจ เขาเองแทบจะไม่รู้ว่าควรจะขอบคุณชายหนุ่มยังไงดีที่ช่วยดูแลเขาแม้กระทั่งตอนนี้ นึกอิจฉาแฟนของสตีฟจริงๆที่คงจะโชคดีเอามากๆ

 

 

“...ขอบใจ”เขาถอนหายใจยาวเหยียดเพื่อรวบรวมสติที่ดูจะแตกไปแล้วในตอนนี้ บางทีกาแฟร้อนๆอาจจะช่วยได้ก็ได้

 

 

 

 

 

 

 

/*/

 

 

 

 

 

สายตาคมกริบจ้องเป้งไปยังชายหนุ่มสองคนที่ยืนอยู่ห่างออกไป เขาพึ่งซ้อมเสร็จแล้วกำลังจะมาหาอะไรกินกับเพื่อนๆในกลุ่ม ร่างสูงใหญ่ขบกรามแน่นอย่างลืมตัวเมื่อเห็นชัดๆว่าคนที่ยืนอยู่ตรงนั่นเป็นทอม...ชายหนุ่มที่เขาสาบานได้ว่าหลบหน้าเขาอยู่แน่นอนหลังจากวันนั่นที่ทำให้เขาแทบคลั่งตายเพราะทอม บางอย่างที่เขามีต่อทอมมันทำให้หัวใจเขาเต้นรั่วจนไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้น คืนนั่นเขาแทบไม่ปล่อยมือออกจากร่างกายอบอุ่นนั่นเลย ราวกับว่าเขาไม่เคยรับรู้ความรู้สึกแบบนี้มาก่อน ทั้งๆที่เขามั่นใจว่าพวกเขาเคยมีอะไรกัน...แน่ละเพราะว่ามันมีคลิปนั่นอยู่ในแล็ปทอปของทอม แต่เขาเหมือนกับจำมันไม่ได้เสียมากกว่า ทำไมเขาถึงจำมันไม่ได้ทั้งที่มันให้ความรู้สึกที่ดีขนาดนั่น...ดีจนเขาไม่อยากปล่อยทอมไป ดีจนอยากเห็นใบหน้าอีกฝ่ายตลอดเวลา อยากได้ยินเสียงทอมตลอดเวลา อยากรับรู้สัมผัสจากมือเรียวนั่นตลอดเวลา...อยากให้ทอมบอกรักเขาอีกนับจากนี้

 

 

แต่ทุกอย่างแทบจะหายไปจนทำให้เขาหงุดหงิดในทุกๆวัน เขาไม่รู้ว่าทอมออกจากห้องของเขาไปตอนไหนและหลังจากนั่นเขาหาทอมไม่เจอ...แน่นอนว่าเขาเคยทั้งไปดักรอที่ห้องเรียน ที่เซครวม ที่หอพัก ที่ห้องสมุด แต่เขาก็เจอเพียงแวบเดียวเท่านั่นและไม่มีโอกาสที่จะได้คุยกันเลย ทอมดูเปลี่ยนไปมากอย่างเห็นได้ชัดจนเขาไม่แน่ใจว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เพราะพวกเขาเผลอมีอะไรกันอีกครั้งงั้นหรือ?...และแน่นอนเขาไม่ได้เมาด้วย มีสติดีทุกอย่างและทีสำคัญทอมเองก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี คริสแทบจะอดแปลกใจตัวเองไม่ได้ที่เขาค่อนข้างรุนแรงไปหน่อยจนทอมบอกเขาในหลายๆรอบว่าเจ็บ...เขาพยายามผ่อนแรงแล้ว แค่มันเผลอตัวไปในหลายๆครั้ง เขาอยากคุยกับทอม...เขาอยากคุยเรื่องที่เกิดขึ้น อยากกลับมาคุยเหมือนเดิม เพราะมันเหลืออีกเพียงแค่3วันที่พวกเขาจะได้คบกันเป็นแฟน เขาไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงรู้สึกแย่มากขนาดนี้ เขาไม่อยากเลิกกับทอม...แม้จะไม่เคยได้แสดงว่าเป็นแฟนจริงๆจังๆแต่เขากลับมีความสุขมากกว่าคบกับพวกสาวๆหลายๆคนเสียอีก

 

 

ร่างสูงใหญ่ยกมือขึ้นเพื่อให้เพื่อนๆของเขาเดินไปยังร้านใกล้ๆเลยไม่ต้องรอ เพราะเขากำลังจ้องเป้งไปที่ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลที่เขาอยากเจอหน้ามาในหลายๆวัน และที่สำคัญเขาอยากรู้ด้วยว่าไอ้ผู้ชายผมทองท่าทางหงิมๆที่มันยืนจับมืออยู่กับทอมมันเป็นใครกันแน่ เพราะแบบนี้หรือเปล่าทอมถึงหลบหน้าเขา เพราะไอ้ผู้ชายคนนี้หรือเปล่าที่ทำให้ทอมเจอหน้ากับเขาไม่ได้ และเขาไม่สนใจจะคิดไปในแง่ดีแม้แ