[FIC] Hiddlesworth [ChrisXTom]#10 Trickster

posted on 25 Sep 2013 01:54 by rasmason2 in Fiction directory Fiction, Entertainment

 

 

 

ฟิคเรื่องนี้เป็นเพียงจิตนาการของผู้แต่ง

หรืออาจจะเป็นฟิคชั่นที่แปลมา

ไม่ได้มีเจตนาจะทำให้ตัวละครเสื่อมเสียใดๆทั้งสิ้น

 อ่านเพื่อความบันเทิง นะแจ๊ะ

My Tumblr : http://jrashiddlesworth.tumblr.com/

FB : https://www.facebook.com/yujean.rasmason

Twitter : https://twitter.com/YuJeanN

 

 

C : Chris H. X Tom H.

R : M

G : Romantic

L : Thai

W : Yujean Rasmason

 

 

 

********************************

 

 

 

 

 

ทอมถอนหายใจออกมาเป็นรอบที่เท่าไรไม่รู้ ตอนนี้เขาอยู่ที่หอพักและเพียงแค่นั่งนิ่งๆเท่านั่น เขานั่งอยู่บนเตียงและไม่รู้ว่ามันผ่านมานานเท่าไรแล้วในตอนนี้ เขากำลังคิดถึงเรื่องของคริสจนเขาเรียนไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไร โชคดีที่สาขาของเขามีงานออกไปเป็นตัวแทนของมหาลัย แน่นอนว่าไปแข่งและอบรมเรื่องพวกนี้ในอีกรัฐหนึ่ง เขาไม่อยากไปเลยซักนิดเพราะเขาไม่ชอบที่ที่คนเยอะๆและต้องไปสร้างความสัมผัสอะไรกับคนที่เขาไม่ได้อยากรู้จัก ยิ่งในอารมณ์แบบนี้ยิ่งแล้วใหญ่ ยังดีที่เพื่อนๆเขายืนยันว่าจะคุยกับอาจารย์ให้ว่าเขาไปไม่ได้ แม้จะยังคงใส่ชื่อเขาแต่เขาก็ไม่จำเป็นต้องไป เขาไม่รู้ว่าเพื่อนๆไปช่วยพูดให้แบบไหนแต่ลงท้ายแล้วเขาก็ไม่ต้องไปอยู่ดี

ชายหนุ่มซุกหน้าลงกับเข่าน้อยๆเมื่อรู้สึกว่าน้ำตาจะไหลออกมาอีกแล้ว เขาเจ็บมากๆราวกับคนอกหักจริงๆในยามที่คริสทำเหมือนแคร์เขาจริงๆ...คริสทำเหมือนกับว่าสนใจจริงๆว่าเขาจะเป็นยังไง อย่างกับว่าชายหนุ่มตัวสูงไม่อยากเลิกกับเขาซะอย่างงั้น เขาไม่ชอบเลยที่ตอนนี้มันทำให้เขาเหมือนมีความหวังขนาดนี้ และเขาค่อนข้างแทบจะเป็นบ้าอยู่แล้ว เขาไม่อยากนึกถึงคริสอีกแล้ว ไม่อยากนึกถึงมากกว่านี้...ทอมกัดปากน้อยๆพยายามปัดความคิดในหัวออกไปให้มากที่สุด หัวใจเขากำลังเต้นแรงและมันกำลังเจ็บมาก เขามีความหวังที่มันเกิดขึ้นมาทั้งๆที่ไม่ควรเลยซักนิดหนึ่ง เพราะแบบนี้มันทำให้เขาตัดใจไม่ได้และมันแย่เอามากๆจนเขาจะบ้าตายอยู่แล้ว

 


ในเมื่อคริสไม่เคยสนใจเขาเลยซักนิดว่าคิดยังไง ชายหนุ่มเพียงแค่คิดเล่นๆตลอดเวลาจนมันแทบจะทำให้เขาบ้าในหลายๆครั้ง เขาอยากให้คริสชัดเจนกับเขากว่านี้ดีกว่ามาทำเหมือนกับว่าเขาสามารถคิดหวังได้ แม้ว่าคริสจะพูดแล้วในตอนนั่นว่าเจ้าตัวไม่แคร์เขาซักนิด ทอมเผลอตัวยิ้มออกมากับความงี่เง่าของตัวเอง กำมือแน่นพยายามระงับหยดน้ำตาที่มันจ้องจะไหลอยู่เรื่อย พรุ้งนี้ก็หมดสัญญา30วันแล้ว...เขาจะไปสนใจทำไมในเมื่อยกเลิกมันไปแล้วนิ

 

 

“..สตีฟ!!!เขาสะดุ้งน้อยๆเมื่อเสียงเปิดประตูกับเสียงเรียกทักดังลั่นเข้ามาในห้อง เขามองผู้มาใหม่อย่างไม่แน่ๆใจพอๆกับที่ชายหนุ่มผมดำดวงตาสีน้ำตาลเข้ม และกำลังมองตรงมาที่เขาอย่างไม่แน่ใจ

 

 

“เฮ้...????”อีกฝ่ายหรี่ตาน้อยๆและมันทำให้เขาขยับมานั่งดีๆ

 

 

“ขอโทษน่ะ สตีฟไม่อยู่..เขากำลังกลับมาจากงานพิเศษ”เขาพูดเสียงเบา พยายามทำหน้าให้เป็นมิตรที่สุด

 

 

“แล้วนายเป็นใคร? มาทำอะไรในห้องของสตีฟ?? กิ๊กหรือ???”เขาอ้าปากน้อยๆเมื่อเขาเริ่มจะแน่ใจว่าอีกฝ่ายเป็นใคร

 

 

“ไม่ๆ เปล่าเลย ฉันทอม...รูมเมทเขา นายโทนี่ใช่ไหม แฟนของสตีฟ”เขาพูดออกมาอย่างรีบร้อน เห็นอีกฝ่ายยังคงมองเขาอย่างไม่แน่ใจแต่ก็ถอนหายใจในที่สุด

 

 

“เขาเล่าเรื่องของนายให้ฟังบ่อยๆ แต่ตัวจริงแล้วหน้าตาดีจนฉันหึงเลยนะเนี่ย”เขายิ้มแห้งๆเมื่อชายหนุ่มตัวเล็กกว่ากระโดดลงบนเตียงฝั่งตรงข้ามกับเตียงของเขา

 

 

“ตามสบายน่ะทอม ฉันไม่กวนหรอก ฉันจะนอนรออยู่ตรงนี้และ..”เขาเห็นชายหนุ่มยิ้มหน้าบ้านให้เขา และมันทำให้เขาแทบจะลืมไปว่าควรจะทำอะไร โทนี่ดูเป็นพวกที่ร่าเริงมากๆจนเขาไม่แน่ใจว่าจะเข้าหายังไง ทออมเพียงแค่ยกมือขึ้นลูบผมน้อยๆและเริ่มคิดจริงๆว่าเกิดอะไรขึ้น

 

 

“จริงๆแล้ว...ฉันว่าฉันออกไปหาอะไรดื่มดีกว่า”เขาพูดในที่สุด “พวกนายสองคนจะได้มีเวลาส่วนตัวคุยกัน ขอโทษน่ะ”เขายิ้มนิดๆ และลุกขึ้นมาเตรียมตัว แต่อีกฝ่ายก็เด่งตัวขึ้นมาและยกมือห้ามไม่ให้เขาขยับ

 

 

“เดี่ยวๆๆ ทอม...ฉันกับสตีฟไม่ได้ว่างแผ่นว่าจะมาติ๊ดชิ่งๆอะไรจนนายต้องย้ายตัวเองออกไปหรอก อยู่ต่อเถอะ ฉันแค่จะมาช่วนเขาไปปาร์ตี้ด้วยก็เท่านั่นเอง...ปาร์ตี้ที่บ้านฉันเองตอนนี้กำลังให้คนรับใช่ดูแลอยู่ ส่วนฉันก็ดอดมาที่นี้”อีกฝ่ายพูดเร็วปรื่อจนเขาหยุด


 

 

“อ่อ...โอ...ได้...”เขาตอบรับน้อยๆ

 

 

“นายคงคิดออกน่ะ ว่าหัวโบราณรุ่นปู่แบบนั่นถ้าไม่มาตามจิกต้องไม่ยอมไปแน่ๆ”โทนี่พูดอีกและเขาเพียงแค่ยิ้มนิดๆ

 

 

“ว่าแต่นายสนใจจะไปไหม”อีกฝ่ายยิ้มร่าและเขาเพียงแค่อ้าปากน้อยๆเท่านั่น

 

 

“ฉันเอ่อ...”

 

 

“รับรองงานสนุกแน่นอนทอม นายเป็นเพื่อนสนิทของสตีฟเชียวน่ะฉันรับรองว่าทุกอย่างเยี่ยมที่สุดแน่นอน และฉันเชิญทุกคนในมหาลัยนี้และ นอกมหาลัยด้วย แนฉันเป็นคนดังนี่น่ะ...ครั้งนี้เป็นงานฉลองที่ฉันชนะเลิศการประกวดประดิษฐ์หุ่นยนต์ระดับรัฐ ก็ไม่มีอะไรมากหรอกจริงๆแล้วฉันอยากปาร์ตี้มากกว่า ไม่เอาน่าทอมไปเถอะ...ฉันเอารถมาคันตั้งใหญ่”เขาค่อนข้างมั่นใจว่าเขาฟังโทนี่พูดไม่ทันเท่าไรและเขากำลังพยายามปฏิเสธ

 

 

“แต่ว่า..ฉันเอ่อ..ฉันนอนพักดีกว่า”เขาพยายามยิ้มออกมา ทำให้โทนี่แทบจะกระโจนลงมาจากเตียง

 

 

“เยี่ยมมาก ทีนี้เรามาหาเสื้อผ้าเจ๋งๆดีกว่าทอม”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

/*/

 

 

 

 

 

 

เขาแทบไม่อยากจะเชื่อว่าเขาปฏิเสธโทนี่ไม่ทันเลยแม้แต่น้อย คนตัวเล็กกว่าที่ช่างรวดเร็วจนมารู้ตัวอีกทีเขาก็อยู่บนรถยนต์คันหรูพร้อมกับคนขับรถเสียแล้ว ตอนนี้เขาอยู่ในเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงขายาวสีดำ ทับด้วยเสื้อกั๊กเรียบๆอีกชั้นหนึ่ง เขาปฏิเสธไม่ได้ว่าเถียงโทนี่ไม่ทันและเขาเริ่มคิดจริงๆแล้วว่าคนแบบนี้ทำไมถึงได้อยู่กับสตีฟได้ทั้งที่ต่างกันมากขนาดนี้ อีกฝ่ายลงทุนพาเขาออกมาจากหอและขับรถมารับสตีฟจนถึงหน้าร้านอาหารที่เพื่อนเขาทำงานอยู่ เขาจำได้เลยว่าใบหน้าหล่อๆนั่นอ้าค้างน้อยๆเมื่อเดินออกมาจากหลังร้านและเจอรถยนต์ของโทนี่จอดอยู่ และเขาแทบจะหันหน้าหนีไม่ทันเมื่อโทนี่แทบจะกระโดดกอดคอสตีฟและทั้งสองคนจูบกับอย่างดูดดื่ม...หมายถึงโทนี่แน่ๆละคนหนึ่ง เขาได้ยินทั้งสองคนคุยกับเสียงต่ำและเขาค่อนข้างมั่นใจว่าโทนี่น่าจะพูดถึงรางวัลหรืออะไรก็ตามในทำนองนั่น เขาไม่อยากบอกเลยว่าเขาอายมากแค่ไหนยามที่เห็นสตีฟที่ปกติเป็นคนเงียบๆแทบจะเอื่อมมือออกมาตะปบก้นของโทนี่อย่างหมั่นเขี้ยว และเขาเองที่รู้สึกว่าอยู่ผิดที่มากๆ

 

 

และทุกอย่างเหมือนจะยิ่งทำให้เขาแทบจะไม่รู้ว่าจะพูดอะไรเมื่อสตีฟขึ้นมาบนรถและพบว่าเขาอยู่ด้วย ชายหนุ่มหันไปแทบจะแยกเขี้ยวใส่โทนี่แต่อีกฝ่ายเพียงแค่ทำหน้าตาไม่รู้ไม่ชี้เท่านั่นเอง เขาก็ไม่รู้ว่าจะแก้ตัวยังไงแต่เขาว่าสองคนนี้ก็น่ารักดี ดูเหมาะสมกันเอามากๆจนเขาเริ่มอิจฉานิดๆ  หลังจากพวกเขาเดินทางมาถึงปาร์ตี้สิ่งหนึ่งที่เขาค่อนข้างมั่นใจคือโทนี่ต้องรวยมากแน่นอน รวยชนิดที่ว่าเขาไม่เกรงไปเลย ขัดกับเสียงเพลงดังลั่นและเหล่าหนุ่มสาวที่เต้นกันอย่างเมามันส์ ที่นี้มีทุกอย่าง...ทุกๆอย่างเหมือนจะกลายเป็นบาร์ขนาดย่อมเสียมากกว่า และตอนนี้เขาพยายามหลบออกมาที่บาร์เครื่องดื่มขนาดใหญ่ เพราะเขาไม่อยากกวนเวลาของเพื่อนตัวสูงกับแฟน หลังจากโทนี่ลงมาจากการเต้นก