[FIC] Hiddlesworth [ChrisXTom]#11 Trickster [END]

posted on 25 Sep 2013 15:37 by rasmason2 in Fiction directory Fiction, Entertainment

 

ฟิคเรื่องนี้เป็นเพียงจิตนาการของผู้แต่ง

หรืออาจจะเป็นฟิคชั่นที่แปลมา

ไม่ได้มีเจตนาจะทำให้ตัวละครเสื่อมเสียใดๆทั้งสิ้น

 อ่านเพื่อความบันเทิง นะแจ๊ะ

My Tumblr : http://jrashiddlesworth.tumblr.com/

FB : https://www.facebook.com/yujean.rasmason

Twitter : https://twitter.com/YuJeanN

 

 

C : Chris H. X Tom H.

R : M

G : Romantic

L : Thai

W : Yujean Rasmason

 

 

 

********************************

 

 

 

 

 

 

ทอมไม่รู้ตัวว่าเขานั่งเหม่อแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วจนกระทั่งแม่ของเขาเดินมาหาตามด้วยกาแฟและหนังสือพิมพ์ในมือ ตอนนี้เขาอยู่ที่บ้านเนื่องจากหลังจากผ่านคืนนั่นในตอนเช้าเขาก็ขับรถบึ่งมาที่นี้เลย เขาอยากจะสงบจิตสงบใจให้มันมากกว่านี้ เขาแทบรู้สึกราวกับเขาได้ทำลายความหวังทุกๆอย่างที่เขาเคยมี ในตอนที่เห็นสายตาคมกริบที่มันมองมาที่เขา เขาพยายามปฏิเสธตัวเองว่ามันไม่ใช่ความหวัง คริสไม่ได้ชอบเขาเลยซักนิด..แต่ทุกอย่างมันก็ยิ่งอ่อนลงๆในเมื่อดวงตาคมสีฟ้ามันมองมาที่เขาราวกับหัวใจสลายในยามที่เขาแกล้งพูดออกไปว่าเขาโกหกคริสในเรื่องนั่น เขาแทบจะพูดออกมาไม่ได้ราวกับสูญเสียเสียงของตัวเองไป คริสบอกว่าชอบเขา...และเขาเองก็โยนทุกอย่างทิ้งไปโดยไม่รู้ตัว เขาทำให้คริสร้องไห้และมันบีบเขาเข้ามาในหัวใจจนเขาทำอะไรไม่ถูก กว่าจะรู้ตัวคริสก็ออกจากห้องไปแล้วและเขาได้แค่นอนอยู่ตรงนั่นราวกับไม่มีเรียวแรง เขาจำได้ว่าน้ำตาเขาไหลไม่หยุดและเขารู้ตัวอีกที่ในตอนที่เห็นสตีฟเข้ามาในห้องอย่างรบร้อนและถามเขาเป็นการใหญ่ว่าเกิดอะไรขึ้น

 

 

 

 

เขาต้องไปคุยกับคริส...เขาต้องแก้ไขทุกอย่างที่ทำไป แก้ไขเรื่องโกหกบ้าๆที่เขาพูดแล้วพูดอีก เขาทำให้ความจริงที่พูดกลายเป็นเรื่องโกหกงี่เง่ามาก เขาทำให้คริสเสียใจและอาจจะทำให้อีกฝ่ายไม่แม้แต่จะยอมรับเขานับจากนี้ เขาทนไม่ได้และเขาต้องไป...นั่นคือสิ่งที่เขาเฝ้าคิดมาเกือบสองวัน เขาไม่อยากให้มันจบแบบนี้ เขาคิดว่าเขาค่อนข้างชอบคริสมากและอีกฝ่ายก็คิดเหมือนกัน มันไม่มีเหตุผลอะไรเลยที่จะให้พวกเขาอยู่ด้วยกันไม่ได้แบบนี้ ดวงตาสีสวยหลุบลงต่ำพลางเอื่อมมือขึ้นมาลูบท้ายทอยน้อยๆ

 

 

 

 

“ทอม...นอนไม่หลับหรือลูก”เขาเงยหน้าขึ้นมามองคุณแม่เขาที่เขาพึ่งเห็นว่านั่งลงตรงโซฟาใกล้ๆกัน และเขาเพียงแค่ยิ้มให้เท่านั่น

 

 

 

 

“เปล่าครับ แค่คิดอะไรนิดหน่อย”เขาพยายามยิ้มให้เธอสบายใจและหยิบกาแฟขึ้นไปดื่ม

 

 

 

 

“ครั้งนี้ลูกกลับมาที่บ้านเร็วก่อนกำหนดอีก มีเรื่องอะไรที่หอหรือเปล่า”เธอถามอีกและจ้องหน้าเขานิ่ง และมันทำให้เขารู้ว่าแม่เขาค่อนข้างหลอกยากจริงๆ

 

 

 

 

“ไม่มีครับ ผมได้หยุดพักหนึ่งเลยอยากกลับมา...พักสบายๆ”เขายิ้มและเธอแค่หรี่ตาน้อยๆ

 

 

 

 

“ทะเลาะกับแฟน? นี่ลูกมีแฟนตั้งแต่เมื่อไหรกัน ทำไมไม่บอกแม่บ้าง”เขาแส่หน้าไปอีกฝ่ายเมื่อเธอลุกขึ้นและมานั่งข้างเขาในที่สุด

 

 

 

 

“บอกแม่มาทอม ลูกหลบตาแล้วคิดว่าแม่จะยอมปล่อยไปง่ายๆหรือ เขาเป็นใคร? พวกลูกทะเลาะกันเรื่องอะไร”เขาได้ยินเธอว่าและเขาไม่ตอบคำถามนั่น

 

 

 

 

“เราไม่ได้คบกันครับ แค่ว่า...”เขาเงียบลงไปอีก รู้สึกถึงมือเรียวของเธอที่วางลงมาบนไหล่พร้อมกับที่แม่ของเขาพิงไหล่เขานิดๆ

 

 

 

 

“ทอม...ถ้าลูกรักกันการทะเลาะกันมันไม่ดีเลยนะจ้ะ พวกลูกจะเลิกคบกันทั้งๆแบบนี้หรือ?”เธอบอกเสียงอ่อน

 

 

 

 

“เราไม่ได้คบกันมาตั้งแต่แรกครับ แค่ผม...ผมคิดว่าผมทำให้เขาเสียใจแล้วผมก็มารู้ที่หลังว่าเขาก็ชอบผม แต่เราอาจจะคบกันไม่ได้...”เขาบอกอีก

 

 

 

 

“ทำไมละ รักกันก็ต้องคบกันได้สิ แม่ไม่รู้ว่าพวกลูกทะเลาะอะไรกันแต่แม่ไม่อยากให้ลูกเป็นแบบนี้เลย ถ้าเรายังรักเขาอยู่ในฐานะที่ลูกเกิดมาเป็นผู้ชายไม่ว่ายังไงลูกก็ต้องง้อเขา ไม่ว่าใครผิด...”แม่ของเขาว่าและเขาเพียงแค่นิ่งลงไปเท่านั่น

 

 

 

 

“ผมกำลังคิดว่าจะไปคุยกับเขา...”เขาบอกในที่สุด ทำให้แม่ของเขาเอื่อมมือขึ้นมาตบไหล่แรงๆสองสามทีเพื่อให้กำลังใจ

 

 

 

 

“เยี่ยมมากที่รัก แต่ก่อนจะไปออกศึกลูกต้องทานพายเบอร์รี่ของแม่ให้หมดก่อนแล้วค่อยไป นี่พึ่ง...10โมง40 ยังทั่นแน่นอน มาเถอะ”เขาถอนหายใจน้อยๆเมื่อเธอรั้งให้เขายืนขึ้น

 

 

 

 

“แม่ครับ...”

 

 

 

 

“ไม่มีแต่หนุ่มน้อย แม่เบื่อมากรู้ไหมที่พ่อของลูกก็ไปทำงาน ลูกก็อยู่ที่มหาลัย”เธอพูดอีก และมันทำให้เขาต้องเดินตามอีกฝ่ายไปอย่างว่าง่าย ดื่มกาแฟจนหมดและวางมันลงในอ่างล้างจาน เหลือบไปมองคุณแม่ของเขาที่ตอนนี้กำลังใช้มีดตัดพายให้เป็นชิ้นพอดีคำ

 

 

 

 

“ผมช่วยไหมครับ”ทอมว่า

 

 

 

 

“ลูกตัดได้แอบเอาเบอร์รี่ไปหมดแน่ๆ หิบน้ำแอบเปิ้ลในตู้ออกมาสิจ้ะ เราจะได้กินกัน”เขาขยับตัวเดินไปทำตามอย่างว่าง่าย เปิดตู้เย็นเพื่อมองอะไรที่แม่เขาบอก เขาเห็นเหยือกน้ำมะนาวและกล่องน้ำแอบเปิ้ลใกล้ๆ เขาคิดว่า...ดื่มน้ำมะนาวดีกว่า มันทำให้เขาหยิบเหยือกแก้วออกมาตามด้วยกล่องน้ำแอปเปิ้ลมาถือเอาไว้ในมือ เมื่อเขาปิดตู้เย็นเขาก็ได้ยินเสียงกริ่งหน้าบ้านจนทำให้เขาหันไปมองและหันกลับมายังคุณแม่ของเขาที่ขยับตัวมามองน้อยๆ

 

 

 

 

“ไม่ต้องจ้ะทอม แม่เปิดเอง...แน่นอนว่าเป็นคุณสก็อตตี้แน่นอน แม่ลืมบอกเขาไปเสียสนิทว่าคงไม่ได้ไปทานมื้อเที่ยงแล้วเพราะลูกมาหา รอแปปหนึ่งนะจ้ะ”เขาพยักหน้าน้อยๆพลางแอบหยิบชิ้นพายที่เปื้อนมีดขึ้นมากิน วางเหยือกน้ำมะนาวและทุกอย่างลงบนโต๊ะอาหารระหว่างที่คุณแม่เขาเดินเลี่ยงออกไปเพื่อไปคุยธุระอะไรก็ตามที่เธอบอกเมื่อกี่

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

/*/

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เจ้าของร่างกายสูงใหญ่ขยับตัวน้อยๆอย่างไม่แน่ใจนัก ตอนนี้เขาอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่งห่างออกมาพอสมควรจากมหาลัย ตกแต่งแบบเรียบๆเหมือนบ้านทั่วๆไปนั่นและ สายตาคมเหลือบมองไปรอบๆพลางคิดอีกรอบว่าเขามาถูกบ้านหรือเปล่า เขาอยากคุยกับทอมอีกครั้ง...มันทำให้เขามาหยุดอยู่ที่นี้ หลังจากวันนั่นเป็นต้นมาเขาแทบจะบ้าตายไปเลย เขารู้สึกแย่มากจนกระทั่งทนตัวเองไม่ไหว เขารู้ว่าเขารักทอมมากและมันทำให้เขาเจ็บยิ่งกว่าเรื่องไหนๆ ตอนที่ทอมบอกว่าทอมไม่ได้รักเขา ทอมแค่หลอกเขาเท่านั่นมันทำให้เขาแทบจะรู้สึกราวกับเข่าอ่อนไปหมด เขาพยายามตัดใจและทำใจซะ แต่มันทำไม่ได้...ยิ่งหลังจากรู้ว่าทอมจู่ๆก็กลับมาที่บ้านมันทำให้เขาเริ่มจะคิดในแง่ที่ว่าบางทีทอมอาจจะพูดแบบนั่นเพื่อให้เลิกยุ่งกับเขาได้ง่ายขึ้นก็ได้ อย่างน้อยๆเขาก็อยากคุยกับทอมเป็นครั้งสุดท้าย...ยอมเป็นคนโง่หากว่าทอมจะหัวเราะใส่หน้าเขาและบอกว่าเขามั่นงี่เง่าแค่ไหน เขายอมแค่...แค่อยากคุยด้วยอีกครั้งเท่านั่น

 

 

 

 

ดวงตาคมกริบเงยขึ้นมองบานประตูไม้เมื่อมันเหวี่ยงเปิดออก พร้อมกับหญิงวัยกลางคนที่เขาคิดว่าอายุพอๆกับแม่ของเขา ผมสั่นและเธอยิ้มให้เขาอย่างไม่แน่ใจนัก มันทำให้เขาเพียงแค่อ้าปากน้อยๆเพื่อพูดอะไรบางอย่าง

 

 

 

 

“...ผม...เอ่อ..คริสครับ มีสไฮเดสตัน ..”เขาเริ่มเสียงเบา “..ผมมาหาทอมครับ ถ้าเกิดเขาอยู่...”เขาเริ่มรู้สึกประหม่าจริงๆเมื่อเห็นเธอหรี่ตาน้อยๆแล้วก็ยิ้มออกมาให้เขาในที่สุด

 

 

 

 

“คริสหรือจ้ะ?...แน่นอน ทอมอยู่แน่นอนจ้ะ..เข้ามาสิที่รัก”เขายิ้มนิดๆเมื่อเธอขยับถอยให้เขาเข้ามา มันทำให้เขารีบยื้นกล่องเค้กในมือให้เธออย่างรวดเร็ว เห็นเธอตาโตขึ้นมานิดๆและบอกว่าเขาน่ารักมากแค่ไหน เขามองสำรวจรอบๆอย่างรวดเร็วเพื่อมองหาคมที่อาจจะอยู่แถวๆนี้ก็ได้ เดินตามเธอเข้ามาอย่างว่าง่ายจนกระทั้งเผลอหยุดฝีเท้าเมื่อเห็นชายหนุ่มตัวสูงที่ยืนหันหลังอยู่น้อยๆ กำลังก้มหยิบอะไรหลายๆอย่างเข้าปากและเขาคิดว่ามันน่ารักจริงๆ

 

 

 

 

“ทอม มีคนมาหาแนะ”เขาหันไปมองคุณแม่ที่ขยิบตาให้เขานิดๆและเงยหน้าขึ้นมาทันทีเมื่อทอมหันมามองเขา เห็นชายหนุ่มตาโตน้อยๆและแทบจะค้างอยู่แบบนั่น มองเขาราวกับไม่เคยเห็นเขามาก่อนและเขาไม่รู้ว่าหัวใจมันจะเต้นรั่วขนาดนี้เพียงแค่เขาได้เห็นหน้าของทอม จนเผลอขยับตัวเข้าไปอีกเล็กน้อย

 

 

 

 

“..งั้น...ทอมเดียวแม่เอ่อ...แม่ว่าแม่เอาพายไปฝากคุณสก็อตตี้ดีกว่า ตามสบายนะจ้ะคริส”เขาพนักหน้าน้อยๆเมื่อคุณแม่ของทอมเขามั่นใจว่ารู้อะไรบางอย่างแน่นอน เธอรีบตักพายใส่กล่องแล้วแทบจะวิ่งออกไปจากบ้าน ทิ้งให้ทอมยื่นอยู่ตรงนั่นหลบสายตาของเขาอยู่เหมือนเดิม เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่แต่ท่าทางที่ราวกับไม่อยากเจอหน้าเขาแบบนี้มันทำให้เขาเจ็บมาก

 

 

 

 

“เฮ้...”เขาตัดสินใจทักออกไปเสียงเบา ก้าวเข้าไปใกล้ทอมเล็กน้อยแต่ยังเว้นระยะห่างเอาไว้พอประมาณ เห็นทอมยกมือขึ้นกอดอกแต่ยังไม่มองหน้าเขา

 

 

 

 

“ฉันไม่แน่ใจว่ามาทำอะไรที่นี้นักหรอกแค่...”เขาพูดต่อไป “ฉันแค่อยากเจอหน้านาย แม้ว่านายจะมองว่าฉันมันเป็นพวก..ไก่อ่อนหรืออะไรก็ตามที แล้วก็อยากจะขอโทษเรื่องก่อนหน้านี้ด้วย”เขาพูดอีก เห็นปฏิกิริยาเพียงเล็กน้อยจากชายหนุ่ม ราวกับทอมกำลังตัดสินใจเรื่องอะไรอยู่ซักอย่างในใจ และแน่นอนว่าเขามั่นใจว่ามันคงเป็นเรื่องว่าจะไล่เขาออกจากบ้านไปยังไงมากกว่า

 

 

 

 

“...ฉันว่าฉันกลับก่อนดีกว่า บายทอม..”เขาถอนหายใจยาวเมื่อเห็นอยู่ชัดๆว่าทอมไม่ได้อยากจะคุยกับเขาแม้แต่น้อย ยกมือขึ้นลูบใบหน้าแรงๆและเริ่มคิดจริงๆแล้วว่าตอนนี้เขาเป็นไอ้งั่งคนหนึ่งที่ถูกเขี่ยทิ้งแต่ก็ยังคงตามตื้ออยู่ ร่างสูงใหญ่ขยับก้าวถอยหลังและเริ่มเดินกลับไปทางเดิมที่เขาเดินมา

 


 

 

“คริส..”เขากลืนน้ำลายคงคออย่างยากลำบากเมื่อได้ยินเสียงเรียกเบาหวิวจากปากบาง เขาไม่ได้หันไปมองว่าทอมทำหน้ายังไงและเขากลัวมาก กลัวว่ามันจะเป็นคำพูดทำร้ายต่างๆน่าๆที่มันจะทำให้เขาเจ็บอีกมากกว่านี้ไม่รู้กี่เท่าต่อกี่เท่า

 


 

 

“นายจะเดินหนีฉันไปแบบนี้ไม่ได้น่ะ..อย่างน้อยๆนายก็มาแล้ว ขอฉันพูดได้ไหม”เขาเงยหน้าขึ้นน้อยๆเมื่อรู้สึกถึงแรงดึงที่ท่อนแขนจากคนที่อยู่ด้านหลัง หลับตาลงน้อยๆเมื่อรับรู้ถึงอีกฝ่ายที่กอดแขนเขาเอาไว้แน่นตามด้วยซุกใบหน้าลงมาตรงช่วงไหล่

 

 

 

 

“อะไรที่จะพูดทอม เยาะเย้ยว่าฉันเป็นพวกไก่อ่อนนะหรือ”เขาว่า

 

 

 

 

“...ฉ-ฉันชอบนายคริส” คำพูดนั่นมันทำให้เขาเงียบ “ฉันเริ่มชอบนายมาตั้งนานแล้วแต่ว่าฉันไม่อยากยอมรับมัน ฉันรู้ว่ามันน่าอายมากที่ชอบนายและถ้านายรู้นายจะต้องล้อฉันและมันจะเจ็บมาก...ฉัน...ฉันเผลอตัวไปในตอนนั่นและมันอาจจะแย่ลงไปก็ได้ พยายามตีตัวออกห่างนายเพื่อให้ลืมแต่นายก็ยิ่งพยายามเข้าหาฉันจนมันทำให้ฉันใจสั่น จนในที่สุดฉันก็ตัดสินใจตัดนายออกไปให้ได้ บอกยกเลิกทุกอย่างแต่มันก็ไม่ได้ผลเมื่อนายไม่ยอมไป...นายทำให้ฉันมีความหวังแล้วฉันก็กลัวมาก..”เขารู้สึกถึงเสียงหัวใจของตัวเองที่มันตื่ออยู่ในหู และรู้สึกถึงแรงบีบตรงช่วงแขนจากมือเรียวที่มันดูจะสั่นน้