[FIC] Hiddlesworth [ChrisXTom]R. Just a Dream? 2

posted on 08 Oct 2013 10:50 by rasmason2 in Fiction directory Fiction, Entertainment

 

 

ฟิคเรื่องนี้เป็นเพียงจิตนาการของผู้แต่ง

หรืออาจจะเป็นฟิคชั่นที่แปลมา

ไม่ได้มีเจตนาจะทำให้ตัวละครเสื่อมเสียใดๆทั้งสิ้น

 อ่านเพื่อความบันเทิงนะแจ๊ะ

My Tumblr : http://jrashiddlesworth.tumblr.com/

FB : https://www.facebook.com/yujean.rasmason

Twitter : https://twitter.com/YuJeanN

Page : https://www.facebook.com/hiddlesworthfangirl

 

C : Chris H. X Tom H.

R : T

G : Romantic

L : Thai

W : Yujean Rasmason

 

********************************

 

 

#1 :  http://rasmason2.exteen.com/20130810/fic-hiddlesworth-chrisxtom-r-just-a-dream

 

 

 

 

ทอมแทบจะสะดุ้งตื่นขึ้นมาเมื่อเขาได้ยินเสียงอะไรบางอย่างที่มันตกลงพื้น ดวงตาสีสวยลืมขึ้นช้าๆอย่างงัวเงียเพราะเหตุที่นอนไม่ค่อยพอนัก เขาไม่แน่ใจว่าตอนนี้อยู่ไหนแต่เพราะเสียงทุ้มต่ำที่มันดังอยู่ใกล้ๆมันทำให้เขารู้ว่าเขาไม่ได้อยู่คนเดียวแน่นอน ทอมกระพิบตาถี่ๆเพราะปรับสายตาก่อนจะพบกับชายหนุ่มร่างสูงที่ยิ้มแป้นให้เขาและพูดอะไรบางอย่างในเชิงว่าเรียกเขาตั้งนานแล้วแต่เขาไม่ยอมตื่น

 

 

 

"โทษทีน่ะทอม ฉันทำหมวกนายหล่น"คริสหัวเราะน้อยๆในระหว่างที่เก็บหมวกโลกิขึ้นมาตั้งไว้บนโต๊ะ เขาเพียงแค่มองตามมือหยาบแข็งแรงไปเท่านั่น

 

 

 

"กี่โมงแล้วคริส...ฉันเผลอหลับจริงๆด้วย"สายตาคมตวัดมามองเขาน้อยๆและเขาไม่แน่ใจว่าชั่วแวบหนึ่งมันดูเหมือนคริสจงใจปล่อยให้เขาหลับไปแบบนั่น

 

 

 

"อีกสิบห้านาทีเที่ยงคืนแล้ว..นายถ่ายทั้งวันแน่นอนว่าคงเหนื่อย"เขาพยักหน้ารับรู้เมื่อคริสหยิบน้ำเปล่าที่ตั้งอยู่มาให้เขาดื่ม ทำให้เขาเองพึ่งสังเกตุเห็นว่าตัวเองยังอยู่ในชุดโลกิเพียงแค่พิงพนักหลับบนโซฟาเท่านั่น และตอนนี้เขาน่าจะอยู่ในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าเพราะเขาจำไว้ว่าล่าสุดเขาอยู่ในแทเลอร์ของช่างแต่งตัว

 

 

 

"ลุคฝากมาบอกว่าจะขอกลับก่อนเพราะมีธุระด่วน นายหลับอยู่ก็เลยบอกไปว่าจะบอกนายให้ นายกลับกับฉันได้ทอม "คริสฉีกยิ้มให้เขาและเขาคิดว่ามันดูดีจริงๆ

 

 

 

"ได้..ทำไมถึงไม่มีใครปลุกน่ะ ทุกคนคงกลับหมดแล้วและฉันก็อยู่ในชุดโลกิ...ฉันจะถอดมันยังไง"เขาแทบจะถอนหายใจออกมา แต่คิดอีกทีเขาเองก็ถอดชุดเป็นมันก็ไม่ใช่ปัญหาอะไร

 

 

 

"ฉันก็อยู่นี่ไง ฉันช่วยเอง "เขาเห็นอีกฝ่ายยักคิ้วให้ด้วยท่าทางทำมันทำให้เขาใจเต้นแปลกๆจนต้องหันหน้าหนี ขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อคิดว่าจริงๆแล้วตัวเองเป็นอะไรกันแน่ถึงมีความรู้สึกแบบนี้ ทอมหันหน้ามายังกระจกบานใหญ่ที่ใช่สำหรับพวกแต่งหน้า มองใบหน้าตัวเองที่ตอนนี้ยังเป็นโลกิอยู่พลางหยิบเช็ดชู่ขึ้นมาเช็ดเครื่องสำอางออก ทำให้เขาเห็นการ์ตูนที่วางอยู่ เป็นคอมมิกเล่มเล็กที่ดูจากหน้าปกแล้วคงเป็นเรื่องเกี่ยวกับแวมไพร์ทำให้เขาใช่มือหนึ่งที่ว่างอยู่เปิดๆดู

 

 

 

"สนใจเรื่องแวมไพร์หรือทอม "เขาสะดุ่งเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงคริสใกล้ๆ เมื่อเงยหน้าขึ้นมาทำให้เห็นว่าชายหนุ่มร่างสูงยืนอยู่ข้างหลังเขา รอยยิ้มหล่อเหล่าที่เพียงแวบเดียวเขาสาบานได้ว่ามันมีความหมายแฝงแน่นอน แต่เขาคิดว่าเขาคิดไปเองเสียมากกว่า

 

 

 

"ฉันไม่เคยอ่านมันหรอก...พีอาร์เองก็บอกให้ลองอ่านแต่ฉันยังไม่มีเวลาเท่าไร"ทอมหัวเราะน้อยๆพลางเช็ดเครื่องสำอางออกให้เยอะกว่าเดิม เขาคิดว่าข้างนอกน่าจะมีคนอยู่บ้าง อย่างน้อยๆก็ช่วยถอดวิกผมให้เขาได้

 

 

 

"แค่บอกว่านายสนใจในตัวแวมไพร์ทอม.."เขาเผลอชะงักมืออยู่ตรงแก้มเมื่อได้ยินเสียงทุ้มต่ำน่าหลงไหลที่มันแหบพร่าจนเขาขนลุกซู บางอย่างมันทำให้เขาใจเต้นจนถึงขนาดที่ชั่วแวบหนึ่งเขาไม่กล้ามองสบดวงตาคมผ่านกระจก ทอมรีบทำตัวให้เป็นปกติก่อนจะเงยหน้าคมตัวสูงที่ตอนนี้หันหลังไปเล่นโทรศัพท์เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

 

 

"นายพูดเหมือนกับอ่านเรื่องนั่นจบแล้ว "เขาตัดสินใจถามออกไป ลอบมองเซี้ยวหน้าคมแล้วหันมาลบเครื่องสำอางต่อ พยายามทำเป็นไม่สนใจยามที่คริสวางโทรศัพท์และเข้ามาใกล้

 

 

 

"นายรูไหมว่าแวมไพร์ในความคิดฉัน ต้องเซ็กซ์ซี่ เย้ายวน รุนแรง แล้วก็น่าสัมผัสในทุกๆครั้งที่ได้อยู่ใกล้...นายจะราวกับถูกมนต์สะกดให้ไม่สามารถละสายตามาจากอีกฝ่ายได้ ใจเต้นและใจเต้นหนักขึ้นๆในทุกๆครั้ง..."เขามั่นใจว่าคริสจงใจไล่ฝ่ามือข้างหนึ่งตามแผ่นหลังของเขา แต่ก็ราวกับเพียงแค่ช่วยแก้ชุดออกก็เท่านั่นเอง บางอย่างในคำพูดนั่นมันทำให้เขาสับสนและใจเต้นขึ้นมาในยามที่คริสจงใจไล่นิ้วผ่านลำคอด้านหลังเพื่อดึงชุดออก

 

 

 

"นายไปอ่านอะไรมากันแน่คริส...แวมไพร์แบบไหนของนาย"เขาแกล้งพูดเป็นมุขตลกและมันทำให้ร่างสูงใหญ่ขำเบาๆ

 

 

"แวมไพร์ในอุดมคติฉันไงทอม"คริสถอดของบางส่วนออกจนเขารู้สึกว่าเบาตัวขึ้น ก่อนที่อีกฝ่ายจะจงใจตบก้นเขาจนเขาเลออุทาน ขำออกมาตามร่างสูงในยามที่คริสเอาของไปแขวน

 

 

 

"แล้ว...แวมไพร์ทำอะไรได้อีกคริส?"เขาหันหน้ามาหาคนตัวสูงที่ยืนอยู่ อีกฝายยังคงยิ้มพร้อมกับสายตาคมกริบที่มันตวัดขึ้นมามองเขา บางอย่างในสายตานั่นทำให้เขารู้สึกราวกับคริสกำลังถอดเสื้อผ้าเขาออก มันทำให้เขาแทบจะยิ้มค้างไว้แบบนั่นพร้อมกับหัวใจที่พองโตและเต้นถี่จนเขาตกใจ

 

 

 

"อืม...แวมไพร์จะทำให้คนหลงใหล รู้สึกราวกับตัวเบาหวิว...ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ.."เขาหลุบตาลงต่ำเพื่อมองริมฝีปากหยักของคนที่ขยับเข้ามาใกล้ แทบจะหยุดหายใจยามที่คริสเอื่อมมือทั้งสองมาจับเอวเขาเอาไว้

 

 

 

"...จะไม่สามารถหลบตาได้ ความต้องการเย้ายวนจะสูงขึ้น..ถ้าคิดไม่ซื่อก็จะยิ่งหลง ยิ่งหลงไปเรื่อยๆอย่างรวดเร็ว.."เขากลืนน้ำลายเฮือกกับมือหยาบแข็งแรงทั้งสองข้างที่ไล่ขึ้นมาเพื่อถอดอะไรหลายๆอย่างที่โลกิใส่

 

 

 

"...แต่ในทางกลับกัน หากว่าไม่คิดอะไรตั้งแต่แรกก็จะไม่มีผลอะไร...แวมไพร์เจ้าเล่ห์ ช่างยั่วและ...เร้าร้อน"เขาราวกับลมหายใจหายไปเมื่อคริสปลดอะไรหลายๆอย่างออกไปจากตัวเขา สายตาคมที่มองมามันทำให้เขาคิดว่าร่างสูงใหญ่กำลังปลดเสื้อผ้าออกไปจากตัวเขามากกว่าเพียงแค่ปล่อยให้มันคลุมเอาไว้ คริสไล่ฝ่ามือไล่ไปทางด้านหลังพร้อมกับพึมพำขอโทษแม้ว่าเขาจะมั่นใจว่าไม่มีความรู้สึกผิดในน้ำเสียงนั่นแน่ๆ

 

 

 

ทอมแส่หน้าหลบเมื่อคริสขยับใบหน้าเข้ามาใกล้มากยิ่งขึ้นจนเขาใจเต้นไปหมด อยากจะท้วงแต่ก็เหมือนไม่มีแรงจะพูด ราวกับคริสจงใจขยับใบหน้าเข้ามาใกล้เขาแต่ก็เหมือนกับเพียงแค่บังเอิญเท่านั่น ลมหายใจร้อนเป่ารดอยู่ตรงช่วงคอจนเขาแทบจะละลาย แล้วทุกอย่างก็จบเมื่อคริสยันตัวออกมาพร้อมกับรั้งเข็มขัดออกจากตัวเขา

 

 

 

"ชุดนายก็วุ่นวายดีจริงๆ"คริสหันเอาเข็มขัดไปเก็บแล้วขำน้อยๆ แม้ว่าเขาจะกำลังพยายามยันตัวไว้ไม่ให้เข่าอ่อนลงไปก็ตามที

 

 

 

"เอาละที่รัก...หันหลังได้แล้ว"คริสแกล้งพูดเสียงหื่นแบบปกติที่ต้องการแกล้งเขา แต่ทำไมครั้งนี้เขารู้สึกแปลกๆกับคำพูดแบบนี้ก็ไม่รู้

 

 

 

 

 

ทอมมองอีกฝ่ายอย่างชั่งใจแล้วเปลี่ยนมาขยับหันหลังให้คริส มองตัวเองผ่านกระจกบานโตที่มีหลอดไฟเล็กๆสีส้ม มองสภาพตอนนี้ของตัวเองแล้วไล่สายตามายังเจ้าของร่างกายสูงใหญ่กำยำที่เดินตามมาและหยุดอยู่ที่ด้านหลังของเขา มองมือหยาบทั้งสองไล่ไปตามเอวของเขาและวนมายังด้านหน้า มันแทบทำให้เขาหยุดหายใจกับความรู้สึกแปลกๆบ้าบอที่มากขึ้นจนเขาเผลอกำมือที่เท้าโต๊ะเอาไว้แน่น ไม่ได้มองสบตาคริสผ่านกระจกแต่บางอย่างทำให้เขามั่นใจว่าคริสกำลังมองเขาอยู่แน่นอน

 

 

 

 

"ทอม..ขยับมาด้านหลังหน่อยสิ"คริสพูดเสียงต่ำราวกับเสียงหอบหายใจ มันทำให้เขาลืมตาขึ้นมาเมื่อรู้สึกว่าร่างกายของตัวเองตอบสนองเสียงของคริส...มันแทบจะทำให้เขายันตัวขึ้นเพราะกลัวคนข้างหลังจะรู้

 

 

 

 

"ฉันแก้เองดีกว่าคริส...ชอบใจนายมาก"เขาพยายามพูดและเหมือนมันจะทำให้คริสนิ่งลงไป

 

 

 

 

"ฉันอยากช่วยทอม..."คริสตอบทำให้เขาขยับตัวน้อยๆจนทำให้ไปชนเข้ากับแผ่นอกกว้างเป็นเวลาเดียวกับที่คริสแทบจะรั้งกางเกงของโลกิลงมาจนเขาสั่นน้อยๆกับความเย็นที่กระทบต้นขา ใบหน้ายิ่งแดงจัดเมื่อรู้สึกถึงเสียงหอบหายใจของคริสยามที่สะโพกกลมของเขาไปเบียบเบาๆกับตัวชายหนุ่ม

 

 

 

 

"...คริส..ฉัน.."เขารู้สึกเหมือนต้องพูดอะไรซักอย่างแล้วก็ต้องเงียบลงไปเมื่อจู่ๆไฟในรถเทเลอร์ก็ดับลงไปจนทุกอย่างมืดไปหมดมีเพียงแค่แสงสีส้มจากโต๊ะใกล้ๆเท่านั่นที่ทำให้พอเห็นว่าโต๊ะอยู่ตรงไหน แม้ว่าจะยังมืดอยู่ก็ตามที

 

 

 

 

"เป็นแบบนี้ตลอดเลย ไฟตกแบบนี้...ฉันจะเรียกคนมาดู.."ทอมพูดขึ้นมาหลังจากเงียบลงไปพยายามยันตัวออกมาแต่คริสกลับไม่ขยับไปไหน และมันทำให้เขานิ่งลงไปอย่างตกอกตกใจ ตัวแข็งทื่อขึ้นมาเมื่อรู้สึกถึงมือหยาบแข็งแรงที่ลูบเบาๆอยู่ตรงช่วงท้องแล้วไล่ฝ่ามือขึ้นมา ใต้เสื้อสีเขียวของโลกิจนเขาต้องเกรงท้องน้อยๆเมื่อรู้สึกถึงมือของคริสที่ลากผ่าน เขายังคงนิ่งและไม่กล้าพูดอะไร ได้แต่มองนิ่งไปยังกระจกที่ตอนนี้ไม่มีอะไรสะท้อนอยู่เพราะความมืด และเขาก็คิดว่ามันดีที่มืดแบบนี้เพราะเขาไม่อยากจะมองหน้าตัวเองจริงๆว่ามันแดงแค่ไหน

 

 

 

 

 

“ทอม...”เขากำมือที่เท้าโต๊ะไว้แน่นเมื่อรู้สึกถึงจมูกโด่งที่เคลียอยู่ตรงช่วงคอ ตามด้วยริมฝีปากหยักที่จูบลงมาบนคอของเขาจนทำให้เขาเผลอขยับหนี และยิ่งหัวใจเต้นแรงไปอีกเมื่อรู้สึกถึงมืออีกข้างของคริสที่ลูบอยู่ตรงต้นขาของเขา แต่มันเป็นเขามากกว่าที่ขยับหนีไม่ได้

 

 

 

 

“จะทำอะไรคริส...”เขาว่าเสียงสั่น และมันก็ไม่ได้ทำให้คริสหยุดเลย

 

 

 

 

“ฉันมีอะไรจะบอกทอม...ฉันชอบนาย”คริสว่า บางอย่างในคำพูดนั่นมันทำให้เขายิ่งรู้สึกร้อนเข้าไปใหญ่จนได้ยินเสียงหัวใจเต้นถี่

 

 

 

 

“อย่าล้อเล่นแบบนี้คริส”เขาบอกเสียงแข็ง “ปล่อยฉัน..”

 

 

 

 

“ฉันรู้ว่านายเองก็ชอบฉัน ฉันรู้สึกถึงเสียงหัวใจของนาย เสียงเลือดนายในตัว...”คริสว่าเสียงพร่า กดจูบลงบนต้นคอของเขาจนเขาเงยหน้าขึ้นน้อยๆเพื่อหายใจ

 

 

 

 

“ไม่...”

 

 

 

 

“ฉันเป็นแวมไพร์ทอม ฉันรู้สึกถึงเลือดของนาย...ขอได้ไหม?”ทอมรู้สึกไม่แน่ใจขึ้นมาว่าคริสกำลังเล่นมุขหรืออะไรกันแน่ แต่มันทำให้เขาใจเต้นแรงจนหูอื้อและปฏิเสธไม่ได้ แม้ว่าจะถูกคริสยันตัวให้เขาแทบจะคลานลงบนโต๊ะเครื่องแป้ง

 

 

 

 

“ได้โปรดทอม...ฉันรู้ว่านายต้องการอะไร แค่เพียงนิดเดียวฉันจะทำให้นายทุกอย่าง...ทุกอย่างที่นายต้องการ”เขากัดปากไว้น้อยๆเมื่อรู้สึกถึงคนตัวสูงที่ตอนนี้แทบจะทิ้งน้ำหนักลงมาบนตัวของเขา พร้อมกับมือขวาที่เอื่อมลงมายังชั้นใจของเขา ลูบเบาๆจนเขาแทบจะหายใจไม่ออก ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงปฏิเสธคริสไม่ได้แบบนี้

 

 

 

 

“..ก็ได้...”เขาไม่แน่ใจว่าพูดออกไปหรือแค่คิด แต่มันทำให้เขาร้องออกมาเบาๆเมื่อรู้สึกเจ็บเร่นขึ้นมาที่ช่วงต้นคอ รู้สึกเหมือนถูกกัดแต่มันกลับเจ