[FIC] Hiddlesworth [ChrisXTom]#1 Lost Puppy

posted on 24 Oct 2013 22:34 by rasmason2 in Fiction directory Fiction, Entertainment

ฟิคเรื่องนี้เป็นเพียงจิตนาการของผู้แต่ง

หรืออาจจะเป็นฟิคชั่นที่แปลมา

ไม่ได้มีเจตนาจะทำให้ตัวละครเสื่อมเสียใดๆทั้งสิ้น

 อ่านเพื่อความบันเทิง นะแจ๊ะ

My Tumblr : http://jrashiddlesworth.tumblr.com/

FB : https://www.facebook.com/yujean.rasmason

Twitter : https://twitter.com/YuJeanN

Exteen : http://rasmason2.exteen.com

Page : https://www.facebook.com/hiddlesworthfangirl?ref=hl

Wordpess : http://jrasmason.wordpress.com

 

 

C : Chris H. X Tom H.

R : M

G : Romantic

L : Thai

W : Yujean Rasmason

 

 ***********************************

 

 

ทอมถอนหายใจน้อยๆพลางขอบคุณเจ้าของร้านกาแฟที่เขาพึ่งให้ใบปลิวห้องพักไป ชายหนุ่มผมดำออกมาจากร้านกาแฟพลางเหลือบตามองท้องฟ้าที่อึมครึมอย่างถึงที่สุด อากาศตอนนี้เรียกได้ว่าแย่มากๆจนเขานึกหดหู่ขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ช่วงนี้เป็นหน้าฝนแล้วแม้ว่าปกติแดดจะน้อยอยู่แล้ว แต่พอมาเป็นแบบนี้แทบจะไม่มีแดดออกมาเลยแม้แต่นิด ชายหนุ่มกระชับเสื้อคลุมสีดำให้สูงมากยิ่งขึ้นเพื่อกันลมหนาวที่แทบจะพัดมาแรงมากยิ่งขึ้น ตอนนี้เขาต้องออกมาติดประกาศหาเพื่อร่วมแชร์บ้านพักที่เขาพักอยู่ เนื่องจากว่าเพื่อนที่ร่วมแชร์บ้านกับเขาเป็นหนุ่มเอเชียที่ตอนนี้มีปัญหาและจะต้องย้ายไปอยู่ที่เมืองอื่น กลายเป็นว่าเขาจะต้องเสียค่าที่พักเองและมันแทบจะแย่เอาเพราะเขาไม่ไช่คนรวยอะไรขนาดนั่นที่จะมีปัญญาอยู่บ้านแบบนี้กลางเมือง ถ้าหากว่าเขาหาเพื่อนมาแชร์ไม่ได้ก็อาจจะต้องย้ายไปอยู่หอพักแทน

 

 

เขาทำงานเป็นผู้ช่วยของคลินิกสัตว์ใกล้ๆในระหว่างที่เรียนไปด้วย การประหยัดค่าใช่จ่ายจึงค่อนข้างสำคัญเอามากๆ มือเรียวเอื่อมออกไปปิดใบปลิวยังบอร์ดที่ว่างอยู่ เงยหน้ามองอากาศข้างบนที่เริ่มจะส่งเสียแปลกๆ คิดว่าบางทีอาจจะต้องรีบกลับบ้านซักหน่อยก่อนที่ฝนจะตก ทอมกระพริบตาน้อยๆเมื่อน้ำสองสามหยดมันตกลงมาโดนแก้มของเขา ทอมเองก็รีบเก็บใบประกาศลงแฟ้มแล้วรีบสาวเท้าให้เร็วยิ่งขึ้นไปอีก

 

 

ทอมแทบจะครางออกมาอย่างเซงๆเมื่อตอนนี้ฝนเริ่มตกหนักลงทั้งที่พึ่งผ่านมาไม่ถึง15นาที จนเขานึกกรนด่าตัวเองที่ไม่ยอมเอาร่มมา ใครจะไปรู้ล่ะก็ในตอนออกมามันก็ไม่ได้ครึ่มมากมายนัก เขาจึงตัดสินใจอ้อมไปยังทางลัดแทนถนนหลักเพื่อจะไปถึงบ้านพักให้เร็วมากยิ่งขึ้น มองสาวๆสองสามคนที่วิ่งฝ่านเขาไปเพราะลมที่เริ่มแรงขึ้นจนคนส่วนใหญ่วิ่งเข้าหลบในร้านค้าหมดแล้ว เหลือแต่เขาที่ตอนนี้เริ่มออกไปแนวปรงๆเพราะว่ายังไงมันก็เปียกอยู่ดี ดวงตาสีเขียวสวยมองท้องฟ้าที่แทบจะมืดสนิทตามด้วยเสียงฟ้าร้องดังลั่นจนเขาไม่แน่ใจว่าจะเกิดพายุหรือเปล่า

 

 

ในระหว่างที่สายตากำลังสนใจอยู่กับท้องฟ้าและหมอกที่เริ่มลงน้อยๆทำให้เขาไม่ได้ทันมองว่ามีคนอยู่ตรงนั่นด้วย ทำให้เขาแทบจะชนเข้ากับอีกฝ่ายอย่างจังจนเขาเซ ทอมรีบตวัดตามามองอย่างตกอกตกใจแล้วก็แทบจะใจหล่นวูบเมื่อเห็นสภาพอีกฝ่ายที่เขายอมรับว่าตัวใหญ่มาก ชายหนุ่มอยู่ในเสื้อยืดสีเทาเก่าๆและเบื้อนไปด้วยดินและน้ำมันเหมือนพวกใช่แรงงานมาอย่างหนัก กางเกงยีนต์เก่าๆและเสื้อคลุมแบบมีฮุดที่คลุมอยู่มันทำให้เขารู้สึกกลัวขึ้นมาจริงๆ ดวงตาสีฟ้าคมกริบตวัดมามองเขาจนเขาเผลอถอยหนี มองหน้าอีกฝ่ายใต้เสื้อฮูทสีหม่นๆทำให้เห็นว่าอีกฝ่ายแทบจะไว้เครายาวรุงรังจนเขามั่นใจว่าอาจจะเป็นพวกเร่ร่อนก็ได้

 

 

“ขอโทษครับ”เขาพึมพำขอโทษแล้วแทบจะเด้งตัวออกมามากกว่าเดิม ก้มหัวน้อยๆแล้วรีบจ้ำอ้าวออกไป

 

 

“..ทำบุหรี่ฉันตก”เขาหันมาทำให้เห็นอีกคนก้มลงเก็บบุรี่หักๆที่เปียกอยู่บนพื้น เขาแทบจะร้องไห้ออกมาจริงๆและตัดสินใจว่าน่าจะหนีไปดีกว่า คิดได้ดังนั่นจึงแทบจะรีบสาวเท้าให้เร็วมากกว่าเดิมจนเหมือนๆจะวิ่งด้วยซ้ำ ไม่สนว่าอีกคนจะรู้ไหมว่าเขากำลังหนีและเขาไม่แคร์ ดีกว่าถูกปล้นหรือร้ายที่สุดก็คือถูกทำร้าย

 

 

 

 

 

 

 

/*/

 

 

 

 

 

ทอมล็อกกลอนและประตูหน้าต่างอย่างแน่นหน้ามากกว่าปกติ ก่อนจะรีบถอดชุดคลุมเปียกโชกออกเขาขยี่หัวน้อยๆพลางวิ่งขึ้นชั้นบนเพื่ออาบน้ำและทำตัวให้แห้งให้เร็วที่สุด ถอนหายใจกับเสียงฟ้าร้องและเสียงฝนกระแทกหน้าต่างจนเขาอดคิดเรื่องไม่ดีๆขึ้นมาไม่ได้ นึกถึงผู้ชายตัวสูงคนนั่นที่ท่าทางน่ากลัวและคุกคามสุดๆ แม้ลอนดอนจะเป็นเมื่อที่เยี่ยมมากแต่อัตราการถูกปล้นก็สูงเช่นกัน แน่นอนรวมทั้งการถูกทำร้ายร่างกายและปล้นเอาของไปด้วย เขานึกถึงผู้ชายคนนั่นจนกระทั้งอาบน้ำเสร็จ ทานยาไป2เม็ดก่อนจะลงมาจัดการกับพื้นทีเปียกๆในชุดเสื้อแขนยาวสีขาว

 

 

ชายหนุ่มขยับตัวเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูที่หน้าบ้าน เคาะประตู…ไม่ใช่การกดอ๊อดแบบที่คนทั่วไปควรจะทำ มันทำให้เขาวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะไม้และขยับตัวไปใกล้ประตูมากยิ่งขึ้น ดวงตาสีสวยมองฝ่ายตาแมวเพื่อมองว่าใครกันแน่ที่มาหาเขาตอนนี้ แล้วชายหนุ่มก็ตาโตขึ้นมาแทบจะใจแป้วเมื่อเห็นว่าคนที่ยืนอยู่คือชายหนุ่มตัวสูงใหญ่ที่เขาเคยเดินชนเมื่อก่อนหน้านี้ แล้วก็ต้องสะดุ้งขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูอีกจนเผลอถอยหลังออกมา

 

 

“เฮ้…อยู่บ้านใช่ไหม เปิดประตูให้หน่อย”เขาได้ยินเสียงทุ้มต่ำเรียบเฉยดังขึ้นมาทำให้เขาแทบอยากจะร้องไห้ มองไปรอบๆเพื่อหาอาวุธแล้วเริ่มคิดแล้วว่าจะทำยังไงดี จึงรีบเดินไปหยิบมือถือที่อยู่ห่างออกไป

 

 

“ได้ยินไหมฉันมีเรื่องจะคุยกับนาย…”เสียงประตูดังขึ้นอีกทำให้เขาตัดสินใจโทรหาเจ้านายของเขาหรือก็เพื่อนสนิทเขานั่นและ มองนิ่งไปยังประตูแทบจะสติแตกขึ้นมาจริงๆเมื่อได้ยินเสียงทุบอีกครั้งก่อนที่ทุกอย่างจะเงียบลงไปจนทอมนึกกลัว แล้วก็แทบจะสะดุ้งเมื่อเห็นชายหนุ่มก้มลงมายังหน้าต่างบานโต ทั้งคู่ได้สบตากันแล้วเขาแทบจะใจหล่นวูบเมื่อมั่นใจว่าอีกฝ่ายเห็นเขากำลังโทรศัพท์อยู่ และเจ้านายของเขาก็ไม่ยอมรับสายเลย

 

 

“ก็ได้ยินไม่ใช่หรือไง เปิดประตูหน่อย”อีกฝ่ายเคาะกระจกทำให้เขาวางสายโทรศัพท์แต่ยังกำไว้แน่น

 

 

“มีธุระอะไรหรือครับ”ทอมถามออกไปอย่างเป็นกังวล พยายามข่มเสียงให้ไม่ฟังดูตื่นมากเกินไป มันทำให้อีกฝ่ายหยิบกระดาษยับยู่ยี้ออกมาจากในกระเป๋าแล้วแปะมันแนบกับกระจก ทอมแทบจะตาโตขึ้นมาเมื่อเห็นใบประกาศหาคนแชร์บ้านพักเปียกๆขาดๆแปะอยู่

 

 

“ฉันสนใจบ้านนี้ จะแชร์บ้านอยู่กับนาย เปิดประตู..”เสียงทุ้มต่ำแทบจะตะโกนแข่งกับเสียงฝนด้านนอก ทำให้เขาเริ่มรู้สึกแย่จริงๆในตอนนี้

 

 

“ผมมีคนแชร์ด้วยแล้วครับ ขอโทษด้วย”เขาตอบทำให้อีกฝ่ายดูจะไม่พอใจขึ้นนิดๆ

 

 

“ภายในครึ่งชั่วโมงเนี่ยน่ะ ฉันมีเงินหากว่านายต้องการ”อีกฝ่ายเอื่อมลงไปหยิบอะไรซักอย่างในกระเป๋าซึ่งมันเป็นเงินสองสามมัดที่เขามั่นใจว่ามันเยอะมากจนอดตาโตขึ้นมาไม่ได้

 

 

“ผม…ผมขอบอกว่าผมติดสัญญาณกันขโมยและเจ้านายผมจะมาที่นี้ภายในครึ่งชั่วโมงนี้ และผมกดเบอร์ฉุกเฉินไว้แล้ว..”เขาพูดอีกและดูเหมือนจะยิ่งทำให้อีกฝ่ายแทบจะถอนหายใจออกมา

 

 

“ฉัน-ไม่-ใช่-พวก-จร-จัด!! และจะไม่ตะโกนคุยผ่านหน้าต่างด้วย เปิดประตูคุณไฮเดลตัน ผมต้องการคุยเรื่องบ้านหลังนี้โอเค?”เขากลืนน้ำลายและตัดสินใจจริงๆแล้วว่าจะเอายังไงดีในตอนนี้ ถ้าเปิดให้เข้ามาละก็อาจจะเปิดเรื่องแบบไม่ดีๆขึ้นก็ได้ แต่เขาก็บอกไปแล้วว่าจะมีคนมาในอีกครึ่งชั่วโมงนี้ หรือบางทีเขาควรจะเรียกตำรวจ

 

 

“คุณไฮเดลตัน ผมไม่มีเจตนาจะทำร้ายคุณโอเค? ถ้าผมทำละก็ผมทุบหน้าต่างแล้วเข้าไปล๊อกคอคุณคงง่ายกว่ารอให้คุณมาเปิดประตูอีก ผม-ปก-ติ”อีกฝ่ายเน้นย้ำที่ละคำทำให้เขาคิดจริงๆว่าคงจะจริงอย่างที่อีกฝ่ายพูด เลยขยับตัวไปเปิดประตูและรีบถอยมาแทบจะทันที พร้อมกับกอดโทรศัพท์ไว้แน่น เห็นชายหนุ่มตัวสูงก้าวเข้ามาในบ้านพร้อมกับดึงฮูทลง ชายหนุ่มหยิบเงินในกระเป๋าออกมาแล้วโยนลงบนโต๊ะจนเขาเผลอขยับหนีอย่างกลัวๆ ไม่อาจบอกได้เลยว่าอีกฝ่ายอายุเท่าไรหรือหน้าตาเป็นยังไงเพราะเคราที่ยาวจนดูน่ากลัว

 

 

“นั่นค่าบ้าน…ฉันจะย้ายเข้ามาตั้งแต่วันนี้ จะตั้งกฎอะไรก็ตั้งฉันไม่มีปัญหาอะไร”เขาเห็นชายหนุ่มถอดเสื้อฮูทน่ากลัวๆนั่นออกทำให้เห็นผิวสีแทนสวยและกล้ามแขนที่บ่งบอกว่าอีกฝ่ายคงจะทำงานใช่แรงพอสมควร ร่างสูงใหญ่เหวี่ยงฮูทกองๆไว้อย่างไม่สนใจและเริ่มถอดเสื้อยืดที่ตอนนี้แทบจะแนบกับร่างกายใหญ่โตของอีกฝ่าย

 

 

“ผมต้องบอกว่าขอดูบัตรประชาชนของคุณด้วย”เขาบอกพยายามไม่มองร่างกายที่เรียกว่าหุ่นดีเอามากๆจนเขาดูตัวเล็กลงไปเลย สายตาคมตวัดมามองเขาน้อยๆราวกับกำลังขำขันอะไรบางอย่าง

 

 

“งั้นก็เอาของนายมาให้ดูด้วย…ของฉันอยู่ในเสื้อนั่นและ ไม่มีอาวุท”อีกฝ่ายเหวียงเสื้อลงพื้นจนเขาเริ่มรู้สึกว่าดูอันตรายยังไงบอกไม่ถูก มือหยาบแข็งแรงเอื่อมลงไปคว้าประเป๋ากางเกงออกมาบ่งบอกว่าไม่มีอะไรอยู่ในนั่น ก่อนจะเริ่มเดินเข้ามาใกล้เขาจนเขาถอยหนี

 

 

“ฉันจะใช่ห้องน้ำ โอ้..ฉันคริส แฮมสเวิร์ธ ส่วนนายคงจะเป็นทอม ไฮเดลตัน”ชายหนุ่มบอกแล้วเริ่มเดินไปทั่วบ้านจนเขามั่นใจว่ามันจะเปียกไปหมดเปล่าๆ

 

 

“ฉันจะไปหาอะไรมาให้นายเช็ดตัว แล้วเข้าห้องน้ำแค่ช่วยอยู่นิ่งๆตรงนั่นไม่ขยับไปไหน…”เขาเดินไปหยิบเงินที่ไม่บอกก็รู้ว่าเยอะมากมาถือเอาไว้

 

 

“ถ้านายขโมยของในบ้านนี้ ฉันจะยึดเงินนี้ไว้และแจ้งตำรวจ”เขาว่าและเห็นอีกฝ่ายเพียงแค่ไหวไหล่เท่านั่น

 

 

 

 

 

 

/*/

 

 

 

 

ชายหนุ่มเจ้าของผมสีน้ำตาลเดินขึ้นไปชั้นบนอย่างไม่แน่ใจนัก เขารีบหยิบผ้าเช็ดตัวสำหรับแขก กางเกงนอนแบบเอวยืดเพื่อเอาลงไปให้คนที่อยู่ชั้นล่างและนี้มันดูจะเสี่ยงเอามากๆที่รับคนแบบนั่นเข้าบ้าน ถ้าหากคริสเป็นขโมยละ ถ้าหากว่าอีกฝ่ายเอาเงินมาล่อแล้วว่างแผนจะฆ่าเขาจะทำยังไง เขาขยับตัวอย่างไม่พอใจนักพลางเดินกลับมายังทางเดินเพื่อจะลงไปชั้นล่าง ส่วนในระหว่างทางก็คิดไปด้วยว่าจะเอายังไงดีกันแน่ ดวงตาสีเขียวสวยช้อนมองคนมาใหม่ที่ทำอย่างที่เขาบอกจริงๆคือการยืนอยู่นิ่งๆตรงแถวหน้าบ้าน แม้ว่าในมือจะหยิบเอากรอบรูปเขาไปดูก็เถอะ มันทำให้เขารีบเข้าไปใกล้คนตัวใหญ่กว่าแล้วหยิบของในมือคืนมา มองสบดวงตาคมกริบที่หันมามองเขาอย่างไม่ใส่ใจนัก

 

 

“นี้ผ้าเช็ดตัว กางเกง…แปลงสีฟันอันใหม่อยู่ในตู้ในห้องน้ำ หากนายจะโกนหนวดก็ใช่ที่โกนของฉันก็ได้”เขาบอกเบาๆแทบจะแส่หน้าหลบเมื่อคริสก้าวเข้ามาใกล้ แล้วก็เพียงแค่หยิบของไปจากมือเขาแล้วเดินเขาห้องน้ำที่อยู่ห่างออกไปเงียบๆเท่านั่น

 

 

เมื่อชายหนุ่มไปแล้วเขาแทบจะถลาไปหาโทรศัพท์ที่วางอยู่ใกล้ๆนั่นเพื่อโทรหาเจ้านายของเขา ท้องฟ้าที่ฝนยังตกแรงอยู่เรื่อยๆทำเอาเขาแทบอยากจะร้องไห้กับบรรรยากาศแบบหนังผีแบบนี้ เขาโทรแล้วโทรอีกแต่ก็ไม่มีคนรับทำให้เขาเริ่มใจแป้วเข้าไปทุกทีจึงตัดสินใจฝากข้อความเอาไว้แล้วภาวนาให้เจ้านายเขาได้รับข้อความด้วย

 

 

“…เฮ้สตีฟ ตอนนี้ฉันมีปัญหามากและฉันไม่รู้ว่าทำไมนายไม่รับโทรศัพท์ มีผู้ชายท่าทางอันตรายมากมาขอแชร์บ้านอยู่กับฉันและฉันคาดว่าอาจจะอยู่ไม่ถึงเช้าพรุ่งนี้หากนายไม่ยอมมาหาหรืออะไร เขาเป็นคนผมยาวสีทอง ตัวใหญ่ ตาสีฟ้า ชื่อคริส แฮมสเวิร์ต หากว่าเกิดอะไรขึ้นละ