[FIC] Hiddlesworth [ChrisXTom]#1 Lost Puppy

posted on 24 Oct 2013 22:34 by rasmason2 in Fiction directory Fiction, Entertainment

ฟิคเรื่องนี้เป็นเพียงจิตนาการของผู้แต่ง

หรืออาจจะเป็นฟิคชั่นที่แปลมา

ไม่ได้มีเจตนาจะทำให้ตัวละครเสื่อมเสียใดๆทั้งสิ้น

 อ่านเพื่อความบันเทิง นะแจ๊ะ

My Tumblr : http://jrashiddlesworth.tumblr.com/

FB : https://www.facebook.com/yujean.rasmason

Twitter : https://twitter.com/YuJeanN

Exteen : http://rasmason2.exteen.com

Page : https://www.facebook.com/hiddlesworthfangirl?ref=hl

Wordpess : http://jrasmason.wordpress.com

 

 

C : Chris H. X Tom H.

R : M

G : Romantic

L : Thai

W : Yujean Rasmason

 

 ***********************************

 

 

ทอมถอนหายใจน้อยๆพลางขอบคุณเจ้าของร้านกาแฟที่เขาพึ่งให้ใบปลิวห้องพักไป ชายหนุ่มผมดำออกมาจากร้านกาแฟพลางเหลือบตามองท้องฟ้าที่อึมครึมอย่างถึงที่สุด อากาศตอนนี้เรียกได้ว่าแย่มากๆจนเขานึกหดหู่ขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ช่วงนี้เป็นหน้าฝนแล้วแม้ว่าปกติแดดจะน้อยอยู่แล้ว แต่พอมาเป็นแบบนี้แทบจะไม่มีแดดออกมาเลยแม้แต่นิด ชายหนุ่มกระชับเสื้อคลุมสีดำให้สูงมากยิ่งขึ้นเพื่อกันลมหนาวที่แทบจะพัดมาแรงมากยิ่งขึ้น ตอนนี้เขาต้องออกมาติดประกาศหาเพื่อร่วมแชร์บ้านพักที่เขาพักอยู่ เนื่องจากว่าเพื่อนที่ร่วมแชร์บ้านกับเขาเป็นหนุ่มเอเชียที่ตอนนี้มีปัญหาและจะต้องย้ายไปอยู่ที่เมืองอื่น กลายเป็นว่าเขาจะต้องเสียค่าที่พักเองและมันแทบจะแย่เอาเพราะเขาไม่ไช่คนรวยอะไรขนาดนั่นที่จะมีปัญญาอยู่บ้านแบบนี้กลางเมือง ถ้าหากว่าเขาหาเพื่อนมาแชร์ไม่ได้ก็อาจจะต้องย้ายไปอยู่หอพักแทน

 

 

เขาทำงานเป็นผู้ช่วยของคลินิกสัตว์ใกล้ๆในระหว่างที่เรียนไปด้วย การประหยัดค่าใช่จ่ายจึงค่อนข้างสำคัญเอามากๆ มือเรียวเอื่อมออกไปปิดใบปลิวยังบอร์ดที่ว่างอยู่ เงยหน้ามองอากาศข้างบนที่เริ่มจะส่งเสียแปลกๆ คิดว่าบางทีอาจจะต้องรีบกลับบ้านซักหน่อยก่อนที่ฝนจะตก ทอมกระพริบตาน้อยๆเมื่อน้ำสองสามหยดมันตกลงมาโดนแก้มของเขา ทอมเองก็รีบเก็บใบประกาศลงแฟ้มแล้วรีบสาวเท้าให้เร็วยิ่งขึ้นไปอีก

 

 

ทอมแทบจะครางออกมาอย่างเซงๆเมื่อตอนนี้ฝนเริ่มตกหนักลงทั้งที่พึ่งผ่านมาไม่ถึง15นาที จนเขานึกกรนด่าตัวเองที่ไม่ยอมเอาร่มมา ใครจะไปรู้ล่ะก็ในตอนออกมามันก็ไม่ได้ครึ่มมากมายนัก เขาจึงตัดสินใจอ้อมไปยังทางลัดแทนถนนหลักเพื่อจะไปถึงบ้านพักให้เร็วมากยิ่งขึ้น มองสาวๆสองสามคนที่วิ่งฝ่านเขาไปเพราะลมที่เริ่มแรงขึ้นจนคนส่วนใหญ่วิ่งเข้าหลบในร้านค้าหมดแล้ว เหลือแต่เขาที่ตอนนี้เริ่มออกไปแนวปรงๆเพราะว่ายังไงมันก็เปียกอยู่ดี ดวงตาสีเขียวสวยมองท้องฟ้าที่แทบจะมืดสนิทตามด้วยเสียงฟ้าร้องดังลั่นจนเขาไม่แน่ใจว่าจะเกิดพายุหรือเปล่า

 

 

ในระหว่างที่สายตากำลังสนใจอยู่กับท้องฟ้าและหมอกที่เริ่มลงน้อยๆทำให้เขาไม่ได้ทันมองว่ามีคนอยู่ตรงนั่นด้วย ทำให้เขาแทบจะชนเข้ากับอีกฝ่ายอย่างจังจนเขาเซ ทอมรีบตวัดตามามองอย่างตกอกตกใจแล้วก็แทบจะใจหล่นวูบเมื่อเห็นสภาพอีกฝ่ายที่เขายอมรับว่าตัวใหญ่มาก ชายหนุ่มอยู่ในเสื้อยืดสีเทาเก่าๆและเบื้อนไปด้วยดินและน้ำมันเหมือนพวกใช่แรงงานมาอย่างหนัก กางเกงยีนต์เก่าๆและเสื้อคลุมแบบมีฮุดที่คลุมอยู่มันทำให้เขารู้สึกกลัวขึ้นมาจริงๆ ดวงตาสีฟ้าคมกริบตวัดมามองเขาจนเขาเผลอถอยหนี มองหน้าอีกฝ่ายใต้เสื้อฮูทสีหม่นๆทำให้เห็นว่าอีกฝ่ายแทบจะไว้เครายาวรุงรังจนเขามั่นใจว่าอาจจะเป็นพวกเร่ร่อนก็ได้

 

 

“ขอโทษครับ”เขาพึมพำขอโทษแล้วแทบจะเด้งตัวออกมามากกว่าเดิม ก้มหัวน้อยๆแล้วรีบจ้ำอ้าวออกไป

 

 

“..ทำบุหรี่ฉันตก”เขาหันมาทำให้เห็นอีกคนก้มลงเก็บบุรี่หักๆที่เปียกอยู่บนพื้น เขาแทบจะร้องไห้ออกมาจริงๆและตัดสินใจว่าน่าจะหนีไปดีกว่า คิดได้ดังนั่นจึงแทบจะรีบสาวเท้าให้เร็วมากกว่าเดิมจนเหมือนๆจะวิ่งด้วยซ้ำ ไม่สนว่าอีกคนจะรู้ไหมว่าเขากำลังหนีและเขาไม่แคร์ ดีกว่าถูกปล้นหรือร้ายที่สุดก็คือถูกทำร้าย

 

 

 

 

 

 

 

/*/

 

 

 

 

 

ทอมล็อกกลอนและประตูหน้าต่างอย่างแน่นหน้ามากกว่าปกติ ก่อนจะรีบถอดชุดคลุมเปียกโชกออกเขาขยี่หัวน้อยๆพลางวิ่งขึ้นชั้นบนเพื่ออาบน้ำและทำตัวให้แห้งให้เร็วที่สุด ถอนหายใจกับเสียงฟ้าร้องและเสียงฝนกระแทกหน้าต่างจนเขาอดคิดเรื่องไม่ดีๆขึ้นมาไม่ได้ นึกถึงผู้ชายตัวสูงคนนั่นที่ท่าทางน่ากลัวและคุกคามสุดๆ แม้ลอนดอนจะเป็นเมื่อที่เยี่ยมมากแต่อัตราการถูกปล้นก็สูงเช่นกัน แน่นอนรวมทั้งการถูกทำร้ายร่างกายและปล้นเอาของไปด้วย เขานึกถึงผู้ชายคนนั่นจนกระทั้งอาบน้ำเสร็จ ทานยาไป2เม็ดก่อนจะลงมาจัดการกับพื้นทีเปียกๆในชุดเสื้อแขนยาวสีขาว

 

 

ชายหนุ่มขยับตัวเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูที่หน้าบ้าน เคาะประตู…ไม่ใช่การกดอ๊อดแบบที่คนทั่วไปควรจะทำ มันทำให้เขาวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะไม้และขยับตัวไปใกล้ประตูมากยิ่งขึ้น ดวงตาสีสวยมองฝ่ายตาแมวเพื่อมองว่าใครกันแน่ที่มาหาเขาตอนนี้ แล้วชายหนุ่มก็ตาโตขึ้นมาแทบจะใจแป้วเมื่อเห็นว่าคนที่ยืนอยู่คือชายหนุ่มตัวสูงใหญ่ที่เขาเคยเดินชนเมื่อก่อนหน้านี้ แล้วก็ต้องสะดุ้งขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูอีกจนเผลอถอยหลังออกมา

 

 

“เฮ้…อยู่บ้านใช่ไหม เปิดประตูให้หน่อย”เขาได้ยินเสียงทุ้มต่ำเรียบเฉยดังขึ้นมาทำให้เขาแทบอยากจะร้องไห้ มองไปรอบๆเพื่อหาอาวุธแล้วเริ่มคิดแล้วว่าจะทำยังไงดี จึงรีบเดินไปหยิบมือถือที่อยู่ห่างออกไป

 

 

“ได้ยินไหมฉันมีเรื่องจะคุยกับนาย…”เสียงประตูดังขึ้นอีกทำให้เขาตัดสินใจโทรหาเจ้านายของเขาหรือก็เพื่อนสนิทเขานั่นและ มองนิ่งไปยังประตูแทบจะสติแตกขึ้นมาจริงๆเมื่อได้ยินเสียงทุบอีกครั้งก่อนที่ทุกอย่างจะเงียบลงไปจนทอมนึกกลัว แล้วก็แทบจะสะดุ้งเมื่อเห็นชายหนุ่มก้มลงมายังหน้าต่างบานโต ทั้งคู่ได้สบตากันแล้วเขาแทบจะใจหล่นวูบเมื่อมั่นใจว่าอีกฝ่ายเห็นเขากำลังโทรศัพท์อยู่ และเจ้านายของเขาก็ไม่ยอมรับสายเลย

 

 

“ก็ได้ยินไม่ใช่หรือไง เปิดประตูหน่อย”อีกฝ่ายเคาะกระจกทำให้เขาวางสายโทรศัพท์แต่ยังกำไว้แน่น

 

 

“มีธุระอะไรหรือครับ”ทอมถามออกไปอย่างเป็นกังวล พยายามข่มเสียงให้ไม่ฟังดูตื่นมากเกินไป มันทำให้อีกฝ่ายหยิบกระดาษยับยู่ยี้ออกมาจากในกระเป๋าแล้วแปะมันแนบกับกระจก ทอมแทบจะตาโตขึ้นมาเมื่อเห็นใบประกาศหาคนแชร์บ้านพักเปียกๆขาดๆแปะอยู่

 

 

“ฉันสนใจบ้านนี้ จะแชร์บ้านอยู่กับนาย เปิดประตู..”เสียงทุ้มต่ำแทบจะตะโกนแข่งกับเสียงฝนด้านนอก ทำให้เขาเริ่มรู้สึกแย่จริงๆในตอนนี้

 

 

“ผมมีคนแชร์ด้วยแล้วครับ ขอโทษด้วย”เขาตอบทำให้อีกฝ่ายดูจะไม่พอใจขึ้นนิดๆ

 

 

“ภายในครึ่งชั่วโมงเนี่ยน่ะ ฉันมีเงินหากว่านายต้องการ”อีกฝ่ายเอื่อมลงไปหยิบอะไรซักอย่างในกระเป๋าซึ่งมันเป็นเงินสองสามมัดที่เขามั่นใจว่ามันเยอะมากจนอดตาโตขึ้นมาไม่ได้

 

 

“ผม…ผมขอบอกว่าผมติดสัญญาณกันขโมยและเจ้านายผมจะมาที่นี้ภายในครึ่งชั่วโมงนี้ และผมกดเบอร์ฉุกเฉินไว้แล้ว..”เขาพูดอีกและดูเหมือนจะยิ่งทำให้อีกฝ่ายแทบจะถอนหายใจออกมา

 

 

“ฉัน-ไม่-ใช่-พวก-จร-จัด!! และจะไม่ตะโกนคุยผ่านหน้าต่างด้วย เปิดประตูคุณไฮเดลตัน ผมต้องการคุยเรื่องบ้านหลังนี้โอเค?”เขากลืนน้ำลายและตัดสินใจจริงๆแล้วว่าจะเอายังไงดีในตอนนี้ ถ้าเปิดให้เข้ามาละก็อาจจะเปิดเรื่องแบบไม่ดีๆขึ้นก็ได้ แต่เขาก็บอกไปแล้วว่าจะมีคนมาในอีกครึ่งชั่วโมงนี้ หรือบางทีเขาควรจะเรียกตำรวจ

 

 

“คุณไฮเดลตัน ผมไม่มีเจตนาจะทำร้ายคุณโอเค? ถ้าผมทำละก็ผมทุบหน้าต่างแล้วเข้าไปล๊อกคอคุณคงง่ายกว่ารอให้คุณมาเปิดประตูอีก ผม-ปก-ติ”อีกฝ่ายเน้นย้ำที่ละคำทำให้เขาคิดจริงๆว่าคงจะจริงอย่างที่อีกฝ่ายพูด เลยขยับตัวไปเปิดประตูและรีบถอยมาแทบจะทันที พร้อมกับกอดโทรศัพท์ไว้แน่น เห็นชายหนุ่มตัวสูงก้าวเข้ามาในบ้านพร้อมกับดึงฮูทลง ชายหนุ่มหยิบเงินในกระเป๋าออกมาแล้วโยนลงบนโต๊ะจนเขาเผลอขยับหนีอย่างกลัวๆ ไม่อาจบอกได้เลยว่าอีกฝ่ายอายุเท่าไรหรือหน้าตาเป็นยังไงเพราะเคราที่ยาวจนดูน่ากลัว

 

 

“นั่นค่าบ้าน…ฉันจะย้ายเข้ามาตั้งแต่วันนี้ จะตั้งกฎอะไรก็ตั้งฉันไม่มีปัญหาอะไร”เขาเห็นชายหนุ่มถอดเสื้อฮูทน่ากลัวๆนั่นออกทำให้เห็นผิวสีแทนสวยและกล้ามแขนที่บ่งบอกว่าอีกฝ่ายคงจะทำงานใช่แรงพอสมควร ร่างสูงใหญ่เหวี่ยงฮูทกองๆไว้อย่างไม่สนใจและเริ่มถอดเสื้อยืดที่ตอนนี้แทบจะแนบกับร่างกายใหญ่โตของอีกฝ่าย

 

 

“ผมต้องบอกว่าขอดูบัตรประชาชนของคุณด้วย”เขาบอกพยายามไม่มองร่างกายที่เรียกว่าหุ่นดีเอามากๆจนเขาดูตัวเล็กลงไปเลย สายตาคมตวัดมามองเขาน้อยๆราวกับกำลังขำขันอะไรบางอย่าง

 

 

“งั้นก็เอาของนายมาให้ดูด้วย…ของฉันอยู่ในเสื้อนั่นและ ไม่มีอาวุท”อีกฝ่ายเหวียงเสื้อลงพื้นจนเขาเริ่มรู้สึกว่าดูอันตรายยังไงบอกไม่ถูก มือหยาบแข็งแรงเอื่อมลงไปคว้าประเป๋ากางเกงออกมาบ่งบอกว่าไม่มีอะไรอยู่ในนั่น ก่อนจะเริ่มเดินเข้ามาใกล้เขาจนเขาถอยหนี

 

 

“ฉันจะใช่ห้องน้ำ โอ้..ฉันคริส แฮมสเวิร์ธ ส่วนนายคงจะเป็นทอม ไฮเดลตัน”ชายหนุ่มบอกแล้วเริ่มเดินไปทั่วบ้านจนเขามั่นใจว่ามันจะเปียกไปหมดเปล่าๆ

 

 

“ฉันจะไปหาอะไรมาให้นายเช็ดตัว แล้วเข้าห้องน้ำแค่ช่วยอยู่นิ่งๆตรงนั่นไม่ขยับไปไหน…”เขาเดินไปหยิบเงินที่ไม่บอกก็รู้ว่าเยอะมากมาถือเอาไว้

 

 

“ถ้านายขโมยของในบ้านนี้ ฉันจะยึดเงินนี้ไว้และแจ้งตำรวจ”เขาว่าและเห็นอีกฝ่ายเพียงแค่ไหวไหล่เท่านั่น

 

 

 

 

 

 

/*/

 

 

 

 

ชายหนุ่มเจ้าของผมสีน้ำตาลเดินขึ้นไปชั้นบนอย่างไม่แน่ใจนัก เขารีบหยิบผ้าเช็ดตัวสำหรับแขก กางเกงนอนแบบเอวยืดเพื่อเอาลงไปให้คนที่อยู่ชั้นล่างและนี้มันดูจะเสี่ยงเอามากๆที่รับคนแบบนั่นเข้าบ้าน ถ้าหากคริสเป็นขโมยละ ถ้าหากว่าอีกฝ่ายเอาเงินมาล่อแล้วว่างแผนจะฆ่าเขาจะทำยังไง เขาขยับตัวอย่างไม่พอใจนักพลางเดินกลับมายังทางเดินเพื่อจะลงไปชั้นล่าง ส่วนในระหว่างทางก็คิดไปด้วยว่าจะเอายังไงดีกันแน่ ดวงตาสีเขียวสวยช้อนมองคนมาใหม่ที่ทำอย่างที่เขาบอกจริงๆคือการยืนอยู่นิ่งๆตรงแถวหน้าบ้าน แม้ว่าในมือจะหยิบเอากรอบรูปเขาไปดูก็เถอะ มันทำให้เขารีบเข้าไปใกล้คนตัวใหญ่กว่าแล้วหยิบของในมือคืนมา มองสบดวงตาคมกริบที่หันมามองเขาอย่างไม่ใส่ใจนัก

 

 

“นี้ผ้าเช็ดตัว กางเกง…แปลงสีฟันอันใหม่อยู่ในตู้ในห้องน้ำ หากนายจะโกนหนวดก็ใช่ที่โกนของฉันก็ได้”เขาบอกเบาๆแทบจะแส่หน้าหลบเมื่อคริสก้าวเข้ามาใกล้ แล้วก็เพียงแค่หยิบของไปจากมือเขาแล้วเดินเขาห้องน้ำที่อยู่ห่างออกไปเงียบๆเท่านั่น

 

 

เมื่อชายหนุ่มไปแล้วเขาแทบจะถลาไปหาโทรศัพท์ที่วางอยู่ใกล้ๆนั่นเพื่อโทรหาเจ้านายของเขา ท้องฟ้าที่ฝนยังตกแรงอยู่เรื่อยๆทำเอาเขาแทบอยากจะร้องไห้กับบรรรยากาศแบบหนังผีแบบนี้ เขาโทรแล้วโทรอีกแต่ก็ไม่มีคนรับทำให้เขาเริ่มใจแป้วเข้าไปทุกทีจึงตัดสินใจฝากข้อความเอาไว้แล้วภาวนาให้เจ้านายเขาได้รับข้อความด้วย

 

 

“…เฮ้สตีฟ ตอนนี้ฉันมีปัญหามากและฉันไม่รู้ว่าทำไมนายไม่รับโทรศัพท์ มีผู้ชายท่าทางอันตรายมากมาขอแชร์บ้านอยู่กับฉันและฉันคาดว่าอาจจะอยู่ไม่ถึงเช้าพรุ่งนี้หากนายไม่ยอมมาหาหรืออะไร เขาเป็นคนผมยาวสีทอง ตัวใหญ่ ตาสีฟ้า ชื่อคริส แฮมสเวิร์ต หากว่าเกิดอะไรขึ้นละก็ตามนี้นะสตีฟ แต่ขอร้องละช่วยมาที่นี้หน่อยเถอะ”เขารีบพูดอย่างกระชับใจความที่สุด แล้ววางโทรศัพท์เมื่อได้ยินเสียงน้ำเงียบลงไป เขาแทบจะกลืนน้ำลายอย่างกังวลเมื่อคิดว่าคริสอาจจะได้ยินแต่เสียงน้ำก็ดังขึ้นอีกทำให้เขาตัดสินใจเดินไปหาผ้ามาเช็ดพื้นที่เปียกแล้วหอบเสื้อผ้าของคริสไปไว้ในเครื่องซักผ้าก่อน ไม่นานหลังจากนั่นเขาก็ได้ยินเสียงประตูห้องน้ำเปิดทำให้เขารีบเดินออกไปจากในครัวโดยที่ในมือก็ถือไม้นวดแป้งติดมาด้วย

 

 

“เลิกทำท่าทางแบบนั่นได้ไหมทอม ฉันไม่ได้กำลังหาทางปล้นนาย ช่วยคิดตามหลักความเป็นจริงหน่อยได้ไหม”เขาได้ยินเสียงทุ้มต่ำคำรามเบาๆแต่ตอนนี้เขากำลังยืนงงกับสภาพของคนตัวสูงมากกว่า คริสโกนหนวดเคราออกแล้วและเขาปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามันดูดีเอามากๆ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายกับผมยาวสีทองสวยที่ลู่ลงมาทำให้ทั้งรู้สึกว่าดูดีและอันตรายไปด้วยในคราวเดียวกัน ดวงตาสีฟ้าสวยนั่นจ้องมาที่เขาและมันทำให้เขาขยับไม่ได้เท่าที่ควร นี้ยังไม่รวมที่คนตัวสูงใส่เพียงแค่กางเกงผ้าขายาวสีเทาตัวเดียวด้วยนน่ะ

 

 

“จากสายตาบอกไม่ได้เลยน่ะว่านายดีใจที่ฉันหล่อหรือผิดหวังกันแน่”เขาแทบจะไม่รู้ว่าควรจะเบี่ยงหน้าหลบไปทางไหนกับรอยยิ้มร้ายกาจและเสียงหัวเราะแบบนั่น

 

 

“เรามาหาอะไรกินกันเถอะ นายคงยังไม่กินอะไรใช่ไหม”เขาถอยหลังกรูเมื่อคริสก้าวเข้ามาใกล้จนในที่สุดแล้วทั้งคู่ก็เข้ามาอยู่ในห้องครัว เขาเห็นคนตัวสูงเดินเลี้ยวไปทางตู้เย็นแล้วเปิดดู ก้มยองๆลงไปทำให้เขาเริ่มคิดจริงๆแล้วว่าหุ่นเขาไม่อาจเทียบคริสได้เลย ทอมละสายตามาจากแผ่นหลังที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามสวยพลางวางที่นวดแป้งลงบนโต๊ะ

 

 

“นายเป็นใครกันแน่คริส ถ้าเกิดไม่เสียมารยาทไปน่ะ ฉันไม่ไว้ใจนายเลย…นายทำตัวอย่างกับพวกไม่มีบ้าน”เขาตัดสินใจพูดออกไปตรงๆนั่นและ เห็นคริสชะงักแล้วค่อยๆลุกขึ้นมาจนเขาแทบจะถอยหลังทันที ดวงตาคมกริบเหลือบกลับมามองเขาด้วยสายตาที่เขาเองอ่านไม่ออก แต่คริสก็ไม่ได้มีท่าทางราวกับจะถลามาบีบคอเขา

 

 

“ฉันเช่าบ้านอยู่ห่างจากที่นี้ออกไปมาก..ที่เช่าถูกๆแบบพวกที่คนไม่มีจะกินจะมาอยู่ นายก็รู้ว่าลอนดอนแบบนี้มันอยู่ลำบาก ฉันต้องคอยหลบตำรวจ ต้องไปทำงาน ต้องคอยทำตัวให้ดูน่ากลัวเข้าไว้เพื่อที่ใครจะไม่กล้ายุ่งด้วย แล้วเห็นใบที่นายประกาศหาคนมาแชร์บ้านฉันก็เลยมา อยู่แถวนี้ก็ดีฉันจะได้ไปหางานใหม่แถวๆนี้คนเยอะด้วยคงหางานได้ไม่ยากนัก”คริสยักไหล่และเขาเพียงแค่ขมวดคิ้วเท่านั่น

 

 

“ง…งานอะไร”เขาถามออกไปเสียงเบา แทบจะคว้าที่นวดแป้งขึ้นมาถือแทบไม่ทันเมื่อเห็นคริสค่อยๆขยับตัวมาทางเขาด้วยท่าทางน่ากลัวและสีหน้าแบบคนโรคจิตที่เขาไม่แน่ใจว่าคริสแกล้งทำหรือไม่แต่มันก็ดูน่ากลัวจริงๆ

 

 

“ฉันหรือ..งานของฉันก็เปลี่ยนไปเรื่อยๆ บางครั้งนายจ้างก็ให้ไปเด็ดหัวคนด้วยมือเปล่า หรือไม่ก็ซ้อมคนในซอยเปลี้ยวๆซักซอย หรือบางทีก็เป็นข่มขื่น…”เขาถอยหลังแทบจะไปติดกำแพงขณะที่ตอนนี้คริสทำกำลังทำเสียงหื่นอยู่ใกล้ๆกับใบหน้าของเขา พึมพำกระซิบเบาๆขณะที่มือก็ยกขึ้นมาจนเขาตัวแข็งทื่อ

 

 

“…ข่มขืนแล้วฆ่าเนี่ยฉันชอบมาก ยิ่งเป็นพวกผมสีน้ำตาลนุ่มๆ ดวงตาสีเขียวสวยๆ ผิวขาวดูเนี่ยนๆนี้มันช่างน่าขย้ำ..โอ้ยๆ…เดียวๆ”เขาตัดสินใจเอาไม้นวดแป้งในมือฟาดลงไปที่หน้าอกแข็งแรงอย่างจังจนคริสต้องขยับถอยออกไป ต่างกับเขาที่หน้าขึ้นสีแดงระเรื่อแล้วถอยกรูไปอีกฝั่ง

 

 

“ฉ.ฉ.ฉันจะแจ้งตำรวจแน่นอน แจ้งแน่ๆ จะฟ้องให้จับฆาตกรโรคจิตแบบนาย”เขาพยายามพูดพลางมองชายหนุ่มตัวสูงที่ตอนนี้นั่งลงไปบนโต๊ะแล้วหรี่ตาน้อยๆมองเขา

 

 

“ถามจริงๆ..ฉันน่ากลัวขนาดนั่นเลยหรือ?”คริสถาม

 

 

“ใช่”คำตอบของเขาทำให้ชายหนุ่มตัวสูงแลบลิ้นเลียริมฝีปากนิดๆอย่างใช่ความคิด ทำให้ตอนนี้บรรยากาศดูเงียบลงไปมากๆ

 

 

“ฉันขอโทษ ฉันล้อเล่นแรงไปหน่อย”คริสพูดออกมาในที่สุด “ฉันทำงานให้บริษัทก่อสร้าง จ้างแบบรายอาทิตย์..ฉันทำงานให้สองที่ตอนกลางวันที่หนึ่ง กลางคืนที่หนึ่งจะได้เก็บเงินได้เยอะๆ”เจ้าของร่างสูงใหญ่ตอบออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบๆที่ไม่มีแววขี้เล่นมันทำให้ทอมดูจะใจเย็นลงบ้าง สงบสติและลงความเห็นว่าคริสพูดจริง

 

 

“แล้ว..แล้วนายมาจากไหน”เขาถามออกไปอีก มองใบหน้าคมที่ดูจะไม่ค่อยอยากตอบคำถามนั่นนัก

 

 

“ทำไมนายไม่เล่าเรื่องของนายก่อนละ..พูดมาระหว่างที่ฉันทำอาหารให้นายและฉันกิน แล้วฉันจะตัดสินใจเองว่าควรจะบอกนายไหมว่าฉันมาจากไหน”จู่ๆคริสก็พูดขึ้นและเดินตรงไปยังตู้เย็นที่อยู่ห่างไปไม่มากนัก ท่าทีที่เปลี่ยนไปแบบนี้ทำให้เขารู้สึกผิดขึ้นมาจริงๆ

 

 

“ฉันขอโทษหากถามอะไรไม่ดีออกไป”เขาบอกเบาๆ เดินเข้าไปใกล้โต๊ะทานข้าวแล้ววางที่นวดแป้งลงจริงๆ

 

 

“นายบอกเองว่าฉันน่ากลัว นายทำถูกแล้ว…อยากกินอะไรดีทอม ฉันหิวมากตอนนี้ขอเป็นอะไรง่ายๆแล้วกัน”ชายหนุ่มร่างสูงหันมาบอก ก่อนจะเริ่มเปิดตู้เพื่อหาอุปการณ์ทำอาหาร เขาไม่รู้ว่าคริสจะทำอะไรกินแต่ดูท่าแล้วเจ้าตัวเปิดเจออะไรก็คงจะทำอันนั่นและ ไม่นานนักก็เป็นอย่างที่เขาคิดจริงๆเพราะคริสหยิบกล่องผงกระกรี่ออกมาตามด้วยข้าวมาตั้ง เห็นคนตัวสูงพึมพำในทำนองว่ามีเนื้ออยู่ในตู้เย็นและแครอท เขาไม่ได้ว่าอะไรเพียงแค่มองสำรวจชายหนุ่มไปด้วย จริงๆเขาไม่แน่ใจเท่าไรเพราะเขาไม่เคยได้ใช่เวลาอยู่กับคนแชร์บ้านนัก เอาตรงๆคือเรื่องแบบนี้เขาไม่เกี่ยวกันไม่ใช่หรือ แบบว่ากลับมาก็แยกกันอยู่ นับครั้งได้ที่เขาได้กินข้าวกับคนเก่าที่มาแชร์บ้านกัน

 

 

“ฉันทำงานเป็นผู้ช่วยคลีนิคสัตว์ที่ห่างจากที่นี้ไป6บล็อก ฉันเรียนไปด้วยบางทีนายอาจจะอายุมากกว่า..”เขาค่อยๆนั่งลงบนเก้าอี้ เงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มตัวสูงที่ตอนนี้โชว์แผ่นอกกำยำแข็งแรงอยู่และเขาคิดว่าควรจะหาเสื้อผ้าให้คริสใส่ซักหน่อย เขาเห็นชายหนุ่มหันมามองสบตาเขา บางอยางในดวงตาคมกริบนั่นทำให้เขาอายจนต้องหลบตาในที่สุดก่อนที่คริสจะหันกลับไป

 

 

“ฉัน27”คริสบอกขณะที่เริ่มต้มน้ำแล้วเริ่มทำอะไรต่อมิอะไร

 

 

“ฉัน25 ฉันจะขึ้นไปหาเสื้อมาให้นายใส่ แบบนี้นายคงรู้สึกแปลกๆ”เขาบอกก่อนจะลุกขึ้นมา ทำให้เห็นว่าคริสเพียงหัวเราะนิดๆเท่านั่น

 

 

“เสื้อนายคิดว่าฉันจะใส่ได้หรือ ถ้าไม่ทำให้นายเสียใจนะแต่อยากจะบอกว่าหุ่นเราดูต่างกันเล็กน้อย”คริสกลั่วหัวเราะเบาๆ

 

 

“ฉันเห็นแล้วว่าหุ่นเราต่างกัน แค่คิดว่ามันคงหนาวหากนายจะแต่งตัวแค่นั่น เสื้อผ้านายกำลังซักอยู่”เขาบอกและคริสเพียงแค่หันมามองเท่านั่น เขาเหลือบตาขึ้นมองชายหนุ่มที่ตอนนี้กำลังจ้องมาที่เขาจนทำให้เขาต้องแสตาหลบอย่างอายๆ

 

 

“นายมีเสื้อหนาวไหมละ อาจจะเป็นเสื้อสเว็ตเตอร์ที่นายใส่แล้วหลวมๆ”ดวงตาสีเขียวเหลือบมองชายหนุ่มตัวใหญ่กว่าที่ตอนนี้ดูไม่มีพิษมีภัยอะไรในตอนนี้ ทำให้เขาค่อยๆลุกขึ้นมาพลางนึกคิดจริงๆแล้วเขาก็มีเสื้อแบบนั่นอยู่แล้วตอนใส่ก็ค่อนข้างหลวมมากๆเพื่อให้มันใส่สบายๆในยามที่เขาอยู่บ้าน ชายหนุ่มเพียงแค่พยักหน้าก่อนจะเดินกลับไปยังชั้นบนเพื่อไปหยิบเสื้อสเว็ตเตอร์มาให้คนตัวสูงข้างล่าง

 

 

ไม่นานนักหลังจากนั่นเขาก็ลงมาพร้อมกับเสื้อสเว็ตเตอร์ตัวใหญ่สีเขียวขี้ม้า เห็นคริสตอนนี้เปลี่ยนเป็นมัดผมไว้เรียบๆแล้ว แอบมองแผ่นหลังกว้างกำยำที่ดูดีจริงๆจนเขาต้องสะบัดหน้าเพื่อไล่ความคิดแปลกๆ ได้กลิ่นหอมของแกงกระกรี่และข้าวที่ต้มอยู่ในตอนนี้ เดินเข้าไปใกล้ทำให้เห็นว่าคริสหันมามองเขาพร้อมรอยยิ้มที่ทำเอาเขารู้สึกแปลกๆ

 

 

“โทษทีนะคือตอนนี้มือฉันเปื้อนนิดหน่อย”คริสพึมพำบอกพลางหันมาแม้ว่าจะยังไม่ได้ปล่อยมือจากหม้อต้มก็ตาม ทำให้เขาพึมพำบอกให้คริสก้มตัวลงมาเล็กน้อย รั้งเสื้อไปใส่ให้ชายตัวสูงแล้วรั้งเสื้อลงมา แทบจะเหมือนใส่เสื้อให้คริสในตอนนี้ ได้รับเสียงพึมพำขอบคุณเบาๆในยามที่คริสละมือมาใส่แขนเสื้อและตอนนี้เขากำลังดึงเสื้อสเว็ตเตอร์ที่เขามั่นใจว่ามันตัวใหญ่มากแต่ตอนนี้ดูพอดีตัวกับคนตัวสูงเหลือเกิน หลังจากจัดเสื้อเสร็จแล้วทำให้เขาพึ่งสังเกตุเห็นว่าสายตาคมกำลังมองตรงมาที่เขา ชั่วขณะหนึ่งเหมือนเขาต้องหยุดหายใจเพราะสิ่งที่แสดงออกมาผ่านสายคม

 

 

“ลองชิมดูไหมทอม”เขาสะดุ้งเล็กน้อย แทบจะซ้อนใบหน้าแดงๆไม่ได้จนหันกลับมายังแกงกะหรี่ที่กำลังส่งกลิ่นหอม เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมคริสถึงได้ดูดีขนาดนี้ แม้ว่าเขาไม่ควรจะไว้ใจชายหนุ่มเลยก็ตามทีแต่มันกลับทำให้เขายิ่งรู้สึกราวกับว่าคริสไม่ใช่คนอันตรายอะไร เขาเอื่อมมือไปหยิบช้อนเพื่อตักแกงขึ้นชิมและเขาคิดว่ามันก็อร่อยดีทำให้ไม่ได้พูดอะไร

 

 

“นายจะทำงานอะไรหรือ…หมายถึงนายบอกฉันว่านายออกจากงานเก่าแล้ว”ทอมเสี่ยงถามออกไป เห็นคริสเพียงแค่นิ่งคิดเท่านั่นเอง

 

 

“ฉันจะไปสมัครเป็นการ์ท หรือไม่ก็อาจจะทำงานในร้านเหล้าซักร้าน”ทอมได้ยินคริสบอก เสียงทุ้มต่ำที่ทำให้เขาราวกับว่าลืมไปแล้วว่าตั้งใจจะพูดอะไร เขาขยับตัวเล็กน้อยจนสังเกตเห็นว่ามือของเขากำลังว่างอยู่บนท่อนแขนแข็งแรง คริสยังคงมองหน้าเขาด้วยสายตาแปลกๆทำให้เขาแทบจะไม่แน่ใจว่าควรทำอะไรต่อไป

 

 

“..อีกอย่างฉันต้องไปหาเงินมาให้ค่าบ้านแล้วก็ค่าของพวกนี้อีก พรุ่งนี้ฉันจะออกไปซื้อเสื้อผ้ารับรองว่าจะไม่ลำบากนายแน่นอนทอม”เขาตื่นขึ้นมาจากพวังทำให้เห็นว่าชายหนุ่มเพียงแค่พูดยิ้มๆ เป็นรอยยิ้มที่เขาไม่แน่ใจว่ามันกำลังดีใจหรือเสียใจกันแน่ ทอมเผลอกำมือแน่นก่อนจะขยับถอยออกมาเล็กน้อย

 

 

“ลำบากอะไรคริส…ถ้าอย่างน้อยนายไม่อันตรายละก็ บางทีเราอาจจะไปซื้อของด้วยกันก็ได้”ทอมพึมพำบอก เห็นคริสหันมามองเขาด้วยสายตาที่เขาเองก็ไม่รู้ว่ามันหมายความว่ายังไงกันแน่ แต่เพียงแค่รอยยิ้มนั่นทำให้เขาดีใจอยู่เหมือนกัน

 

 

“นายใจดีกับคนแปลกหน้าแบบนี้หรือ…รับรองว่าฉันจะไม่ทำอันตรายนายทอม”เสียงทุ้มต่ำพูดเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่เขาคิดว่ามันฟังดูเหมือนลูกสุนัขตัวเล็กๆที่เจอเจ้าของใหม่ เขาไม่ตอบอะไรเพียงแค่แส่หน้าหลบไปทางอื่นเท่านั่น เขาไม่แน่ใจนักว่าทำไมความรู้สึกแบบนี้ดูจะชัดเจนมากยิ่งขึ้นจนกระทั้งได้ยินเสียงฟ้าผ่าดังเปรี้ยงเขาจึงเหมือนตื่นจากความคิดแปลกๆของตัวเอง เขากระแอมไอน้อยๆแล้วเดินกลับไปที่ตู้ที่เก็บจานเอาไว้เพื่อเอาทุกอย่างออกมาไว้ที่โต๊ะทานข้าว

 

 

“ฉันได้ยินที่นายคุยโทรศัพท์นะทอม”จู่ๆคริสก็พูดขึ้นมาทำให้เขาชะงัก “..แฟนนายจะมาใช่ไหม”เขาไม่ได้หันไปมองว่าคริสทำหน้ายังไง เขาเพียงแค่เอาจานไปวางที่โต๊ะก็เท่านั่น เลือกที่จะไม่ปฏิเสธอะไรแม้ว่าสตีฟจะไม่ใช่แฟนของเขาก็ตามที จริงๆแล้วเขาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมเขาถึงไม่อยากให้คริสเข้าใจผิดแบบนี้

 

 

“ฉันไม่รู้ว่าเขาจะมาไหม แต่ถ้ามาได้ก็คงจะดี”เขาบอกไปด้วยน้ำเสียงที่พยายามบังคับให้ไม่สั่นนัก เขาไม่ชินกับการโกหกเลย แค่เขาไม่กล้าบอกคริสว่ายังโสด เห็นอีกฝ่ายดูจะเงียบลงไปเล็กน้อยแต่ก็เปลี่ยนมายิ้มล่าเมื่อยกหม้อแกงกะหรี่กลับมาวางไว้ที่โต๊ะกินข้าว ตามด้วยข้าวที่ต้มเสร็จแล้ว

 

 

“ทานกันเถอะทอม”เขาเห็นคริสยิ้มอบอุ่นมาให้แต่เขาก็เพียงแค่แส่หน้าหลบอย่างไม่ไว้ใจเท่านั่น มองมือหยาบแข็งแรงที่ตักข้าวใสจานให้เขาตามด้วยแกงกระหรี่และเบคอน ซึ่งเขาเองก็นั่งลงบนเก้าอี้ระหว่างมองดูทุกๆอย่างก็เท่านั่น มองคนตัวใหญ่กว่าที่ดูยังไงๆก็น่าจะมีครอบครัวแล้วแน่ๆ หรืออย่างน้อยก็ถึงวัยในการแต่งงานแล้วแน่ๆ

 

 

“นายไม่มีครอบครัวหรือคริส..แฟนนายหรือลูก”เขาเสี่ยงถามออกไป ดวงตาสีสวยใต้แพขนตายาวเหลือบมองคนที่ยืนอยู่ทำให้เห็นชายหนุ่มเพียงแค่มองมาที่เขาแล้วขำออกมาฝืดๆ ทำให้ทั้งคู่ได้มองสบตากันอยู่ชั่วครู่ คริสก้มหน้าเล็กน้อยราวกับคิดอะไรบางอย่างก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาตอบในที่สุด

 

 

“เคยมี…เธอชื่อเอลซ่า และลูกสาวตอนนี้คง3ขวบแล้วมั้ง…ฉันเลิกกับภรรยาเมื่อสามปีก่อน เราเข้ากันไม่ได้เท่าไร อย่างที่รู้ว่าฉันมันค่อนข้างจน แล้วก็เกือบจะเหมือนพวกเร่ร่อนใครจะมาทนอยู่ด้วย ในเมื่อมีหนุ่มการงานพร้อมคอยดูแลเธอและลูกได้ดีกว่าฉัน”เขาขยับตัวมานั่งดีๆราวกับรู้สึกผิดที่ถามอะไรแปลกๆออกไป

 

 

“ขอโทษที..ฉันไม่ได้ตั้งใจ เสียใจด้วยกับเรื่องนั้น”เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแสดงความเสียใจจริงๆ คริสเพียงแค่มองหน้าเขาเท่านั่น ก่อนจะถอนหายใจเล็กน้อยเหมือนจะบอกเขาว่ามันเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้เอง

 

 

“ฉันก็เหมือนพวกสุนัขจรจัดนั่นและ ไม่มีเจ้าของ หากินไปวันๆเท่านั่นเอง”คริสไหวไหล่อย่างไม่ใส่ใจนัก ต่างจากเขาทีไม่ได้คิดแบบนั่นแม้แต่น้อย

 

 

“จะพูดแบบนั่นได้ยังไงคริส นายไม่ใช่ซักหน่อย”เขาบอก หันมามองคนที่ตอนนี้เหลือบตาขึ้นมามองดูใบหน้าของเขา คริสเพียงแค่ยิ้มให้เขาด้วยสายตาที่เขาไม่รู้ว่ามันหมายความว่ายังไงหรือคริสเองคิดอะไรอยู่กันแน่ ทอมยกมือขึ้นลูบผมเบาๆไล่มาจนถึงท้ายทอย แส่มองไทยทางอื่นแก้เขินไม่แน่ใจว่าจะสามารถสบดวงตาคมกริบของคริสต่อได้ยังไง

 

 

“…นั่นสิ ฉันไม่ใช่สุนัขจรจัดแล้ว คิดว่านะ”ร่างสูงพูดแม้จะยังจ้องหน้าเขานิ่งจนรู้สึกถึงความร้อนวูบเร่นขึ้นมาบนใบหน้า ทำไมนะเขาถึงได้รู้สึกใจเต้นกับเพียงแค่สายตาของเพื่อร่วมแชร์บ้านคนใหม่แบบนี้ แต่กว่าเขาจะพูดอะไร เสียงกดกริ่งหน้าบ้านก็ดังขึ้นมาตามด้วยเสียงรัวเคาะประตูตัดกับเสียงฝนข้างนอก ทำให้เขารู้ว่าเจ้านายผมทองของเขาน่าจะมาถึงแล้ว เห็นคริสดูจะหมองลงเล็กน้อยแต่ก็แค่แวบเดียวเท่านั่น

 

 

“ฉันคิดว่าแฟนนายคงมาแล้วทอม”ชายหนุ่มบอก และเขาเพียงแค่ลุกขึ้นเท่านั่นเพื่อตรงไปเปิดประตูให้เจ้านายเขาเข้ามา เหลือบมองคริสเป็นครั้งสุดท้ายแต่เจ้าตัวเพียงแค่หันหลังให้เขาก็เท่านั่น

 

 

 

 

*****************************************

 

ประกาศเรื่องสำคัญค่ะ

 

ตอนนี้นะค่ะทุกคน จีนมีแพลนจะจัดพิมพ์หนังสือ ฉบับรวมเล่มนิยายค่ะ

รายละเอียดคราวๆ

-ในเรื่องแรกของเราเลยนั่นก็คือ TRAVEL TRIP + SF. Lost puppy/Lost Kitty (เอสเอฟจะไม่ลงจนจบนะค่ะ มีเฉพาะที่พิมพ์ขาย ข้างบนคือตัวอย่างตอนแรก)

-เป็นนิยายคู่ คริสทอม (ChrisXTom Hiddlesworth)

-กระดาษถนอมสายตา80 แกรม 

-ตรวจคำผิด+แก้รายละเอียดปรีกย่อย

-จีนคิดว่าจำนวนหน้าคราวๆน่าจะเป็น150 หน้าค่ะ หรืออาจจะมากกว่านี้

-ราคาจะอยู่ที่ประมาน200บาท +/- (สองร้อยบาท มากหรือน้อยกว่านี้ค่ะ)

-พรีออเดอร์ก่อน30เล่ม

 

จึงอยากจะประชาสัมพันธ์เพราะจีนต้องการเปิดจองแบบพรีออเดอร์จำนวน 30 เล่ม + (แบบว่าถ้าหากมีเกินกว่านี้ก็ค่อนข้างจะดีมากๆค่ะ อิอิ)

** รายละเอียดคร่าวๆคือจะเป็นเอสเอฟที่จีนไม่เคยลงและทางด้านบนคือตัวอย่าง หากว่าสามารถเปลี่ยนแปลงได้จีนอยากจะเพิ่ม Just a Dream หรือ Who you are เข้าไปด้วยนะค่ะ **

อยากจะสอบถามความเห็นว่าทุกๆคนคิดอย่างไรกันบ้าง หากว่าโพสในนี้หรือเอ็กทีนไม่สะดวกละก็สามารถโพสมาทางข้อความเฟสหรือเพจเฟสก็ได้ค่ะ หากว่ายอดถึง30เล่มละก็พิมพ์แน่นอนซึ่งตอนนี้ก็ดูเรื่องปกอยู่นะค่ะ 

 

จีนตื่นเต้นมากๆเลยในเรื่องนี้ ไม่เคยพิมพ์นิยายมาก่อนและคนสนใจค่อนข้างมาก ยังไงๆก็รอฟังข่าวจากเค้าอีกทีน่ะค่ะ รับรองว่าจะพยายามให้ดีที่สุด ขอบคุณทุกๆคนมากมายค่ะ

edit @ 24 Oct 2013 22:38:46 by YuJeanRas

Comment

Comment:

Tweet

เพิ่งได้อ่านตอนนี้จบค่ะ
สนใจหนังสือนะคะ เพราะถ้าไม่ได้อ่านต่ิอจนจบคงแดดิ้น...ส่วนสองเรื่องที่จะเพิ่ม...ชอบมากทั้งคู่ ^_^
จองหนึ่งเล่มค่ะ
ขอบคุณสำหรับฟิคน่ารัก น่ารักค่ะ

#19 By Moddy (61.90.84.201|61.90.84.201) on 2014-01-15 22:29

มาลงชื่อช้าไปหรือเปล่าคะ 555
แต่สนใจรวมเล่มค่า แอบตามอ่านมาเกือบครบทุกเรื่องแล้ว น่ารักหมดทุกเรื่องเลย 
ยังไงก็จะคอยติดตามความคืบหน้านะคะ แต่เชียร์ให้พิมพ์ค่า 

#18 By FarekunG on 2013-11-29 20:16

เป็นฟิกที่อ่านแล่้วยิ้มไม่หุบได้จริงๆ  ดูน่ารักใสๆ จนแอบอมยิ้มไม่ได้เลย  ทอมชอบโดนคริสแกล้งจังนะคะ ก็แหม..น่ารักขนาดนี้ใครจะไม่อยากแกล้งล่ะ แถมตอนบอกเรื่องงานที่ทำก็แบบว่า  ทำเอาคนฟังตกใจ "...ข่มขืนแล้วฆ่าเนี่ยฉันชอบมาก ยิ่งเป็นพวกผมสีน้ำตาลนุ่มๆ ดวงตาสีเขียวสวยๆ ผิวขาวดูเนี่ยนๆนี้มันช่างน่าขย้ำ..." ประโยคเด็ดที่โดนไม้ฟาดไปเล็กน้อย 
แนะนำตัวค่ะ เริ่มสนใจ คริสกับทอมเลยหาข้อมูลใน google แล้วมาเจอฟิกของคุณ ดีใจมากที่จะมีการตีพิม สนใจเลยทีเดียว ยังไงขอพรีออเดอร์ไว้เลยล่วงหน้า 1 เล่มค่ะ หุหุ จะทยอยไล่อ่านผลงานทีละตอนนะคะ

#17 By --* Milky Chan *-- on 2013-11-19 00:59

สนใจมากค่ะ ตอนนี้ยังทันไหมค่ะsurprised smile

#16 By Cartoon (49.230.157.46) on 2013-11-12 08:52

รอตอนต่อไปจ้าาาาาาาาา
สนุกมากเลย big smile

#15 By 123 (223.205.249.164) on 2013-11-05 21:36

อยากได้รวมเล่มเหมือนกันนนนนน =w=b! ทำเลยๆ

#14 By Blood_devil_white on 2013-10-28 12:18

แมวขี้กลัว กับ หมาโกลเด้น สินะๆ ฝนตกครึ้มๆงี้เค้าเรียกบรรยากาศน่าเสียตัวตะหากเล่า อุอิ พี่คริสนี่ก็เนียนตลอดๆ >_<

เรื่องรวมเล่มแล้วผต่พี่จีนเบย อย่าลืมพี่เบนเคะของหนูนะงิ แฮร่ๆ :-P

#13 By PeEm_KaKeRu on 2013-10-28 00:32

สนใจมากเลยค่า แม้ว่าเงินในกระเป๋าตอนนี้จะเตรียมสำหรับหนังเรื่องธอร์ ที่กำลังจะฉาย 555

#12 By fancinessimpress (171.4.54.54) on 2013-10-26 22:48

เรื่องใหม่น่ารักมากเลยค่ะ ติดตามๆๆๆ มาอัพบ่อยๆนะคะ คิดถึงไรเตอร์มากมาย 
รวมเล่มสนใจมากค่ะ อุดหนุนแน่นอน <3

#11 By Kasuchan on 2013-10-26 20:16

เราก็สนใจรวมเล่มมมมม

#10 By HeDw!g on 2013-10-26 16:13

ชอบเรื่องนี้จัง เอาเลยค่า เราสนับสนุนสนใจจะสั่งซื้ออยู่แล้ว สู้ๆนะคะรักhiddlesworthทุกเรื่องเลย

#9 By หมอกเทา on 2013-10-26 09:19

รีบเลย รีบแต่ง รีบลงเลย สั่งแน่ ๆ นอน 5555
สนู๊กกกก..สนุก

#8 By wiki on 2013-10-26 07:16

สนใจรวมเล่มมมมมม อ๊ากกกกกกกกกกกก หนูจะตามนะคะ สู้ๆ ><

#7 By BeeBee (124.122.16.22) on 2013-10-25 23:08

สนใจรวมเล่มค่ะ

ส่วนเรื่องนี้ คริสไม่ไหวเลยนะ ถึงขนาดให้ทอมเข้าใจผิดว่าเป็นพวกไร้บ้านได้เนี่ย ส่วนทอมก็จะน่ารักไปไหนเนี่ย แต่ท่าทางขี้กลัวน่าดูเลย

#6 By forte (115.67.5.169) on 2013-10-25 15:17

จัดมาเลยค่ะ  อย่าได้ช้า อยากได้ฟิคฝุดๆ เลย

#5 By เร้นกายในสายหมอก (118.174.41.2) on 2013-10-25 11:20

สนใจค่าาา😍 รายละเอียดยังไงอย่าลืมแจ้งน้าา
พี่คริสเจอเจ้าของใหม่แว้วว
รออ่านต่อค้าา อย่าลืมเรื่องก่อนน้าา😚💋

#4 By Blackday14 on 2013-10-25 02:47

สนใจมากเลยค่ะ คุณจีน เอาด้วยนะคะเล่มนึง ยังไงก็ช่วยบอกรายละเอียดด้วยนะค้าาา ติดตามเข้ามาอ่านดูทุกวันเลย :)

#3 By HolyWings (171.6.197.192) on 2013-10-25 01:36

สนใจค่า >_<

#2 By สายป่าน (27.55.33.50) on 2013-10-25 00:50

ตอนต่อมาแล้ววววว >___< ชอบเรื่องนี้อ่ะ พี่คริสเป็นน้องบ๊อกให้พี่ทอมเก็บมาเลี้ยงสิน้าาาา น่ารักอ่า~ แอบตามมาจากในเฟสค่ะ 55 สนใจรวมเล่มมากมาย ขอจองสองเล่มเลยค่ะคุณจีน >3<
ดีใจมากค่ะที่มีรวมเล่ม ชอบฟิคคุณจีนมากเลยยยยยย รอชมปกอยู่นะคะ อิอิ ^^

#1 By umi on 2013-10-24 23:06