[FIC] Hiddlesworth [ChrisXTom]#1 Lost Puppy

posted on 24 Oct 2013 22:34 by rasmason2 in Fiction directory Fiction, Entertainment

ฟิคเรื่องนี้เป็นเพียงจิตนาการของผู้แต่ง

หรืออาจจะเป็นฟิคชั่นที่แปลมา

ไม่ได้มีเจตนาจะทำให้ตัวละครเสื่อมเสียใดๆทั้งสิ้น

 อ่านเพื่อความบันเทิง นะแจ๊ะ

My Tumblr : http://jrashiddlesworth.tumblr.com/

FB : https://www.facebook.com/yujean.rasmason

Twitter : https://twitter.com/YuJeanN

Exteen : http://rasmason2.exteen.com

Page : https://www.facebook.com/hiddlesworthfangirl?ref=hl

Wordpess : http://jrasmason.wordpress.com

 

 

C : Chris H. X Tom H.

R : M

G : Romantic

L : Thai

W : Yujean Rasmason

 

 ***********************************

 

 

ทอมถอนหายใจน้อยๆพลางขอบคุณเจ้าของร้านกาแฟที่เขาพึ่งให้ใบปลิวห้องพักไป ชายหนุ่มผมดำออกมาจากร้านกาแฟพลางเหลือบตามองท้องฟ้าที่อึมครึมอย่างถึงที่สุด อากาศตอนนี้เรียกได้ว่าแย่มากๆจนเขานึกหดหู่ขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ช่วงนี้เป็นหน้าฝนแล้วแม้ว่าปกติแดดจะน้อยอยู่แล้ว แต่พอมาเป็นแบบนี้แทบจะไม่มีแดดออกมาเลยแม้แต่นิด ชายหนุ่มกระชับเสื้อคลุมสีดำให้สูงมากยิ่งขึ้นเพื่อกันลมหนาวที่แทบจะพัดมาแรงมากยิ่งขึ้น ตอนนี้เขาต้องออกมาติดประกาศหาเพื่อร่วมแชร์บ้านพักที่เขาพักอยู่ เนื่องจากว่าเพื่อนที่ร่วมแชร์บ้านกับเขาเป็นหนุ่มเอเชียที่ตอนนี้มีปัญหาและจะต้องย้ายไปอยู่ที่เมืองอื่น กลายเป็นว่าเขาจะต้องเสียค่าที่พักเองและมันแทบจะแย่เอาเพราะเขาไม่ไช่คนรวยอะไรขนาดนั่นที่จะมีปัญญาอยู่บ้านแบบนี้กลางเมือง ถ้าหากว่าเขาหาเพื่อนมาแชร์ไม่ได้ก็อาจจะต้องย้ายไปอยู่หอพักแทน

 

 

เขาทำงานเป็นผู้ช่วยของคลินิกสัตว์ใกล้ๆในระหว่างที่เรียนไปด้วย การประหยัดค่าใช่จ่ายจึงค่อนข้างสำคัญเอามากๆ มือเรียวเอื่อมออกไปปิดใบปลิวยังบอร์ดที่ว่างอยู่ เงยหน้ามองอากาศข้างบนที่เริ่มจะส่งเสียแปลกๆ คิดว่าบางทีอาจจะต้องรีบกลับบ้านซักหน่อยก่อนที่ฝนจะตก ทอมกระพริบตาน้อยๆเมื่อน้ำสองสามหยดมันตกลงมาโดนแก้มของเขา ทอมเองก็รีบเก็บใบประกาศลงแฟ้มแล้วรีบสาวเท้าให้เร็วยิ่งขึ้นไปอีก

 

 

ทอมแทบจะครางออกมาอย่างเซงๆเมื่อตอนนี้ฝนเริ่มตกหนักลงทั้งที่พึ่งผ่านมาไม่ถึง15นาที จนเขานึกกรนด่าตัวเองที่ไม่ยอมเอาร่มมา ใครจะไปรู้ล่ะก็ในตอนออกมามันก็ไม่ได้ครึ่มมากมายนัก เขาจึงตัดสินใจอ้อมไปยังทางลัดแทนถนนหลักเพื่อจะไปถึงบ้านพักให้เร็วมากยิ่งขึ้น มองสาวๆสองสามคนที่วิ่งฝ่านเขาไปเพราะลมที่เริ่มแรงขึ้นจนคนส่วนใหญ่วิ่งเข้าหลบในร้านค้าหมดแล้ว เหลือแต่เขาที่ตอนนี้เริ่มออกไปแนวปรงๆเพราะว่ายังไงมันก็เปียกอยู่ดี ดวงตาสีเขียวสวยมองท้องฟ้าที่แทบจะมืดสนิทตามด้วยเสียงฟ้าร้องดังลั่นจนเขาไม่แน่ใจว่าจะเกิดพายุหรือเปล่า

 

 

ในระหว่างที่สายตากำลังสนใจอยู่กับท้องฟ้าและหมอกที่เริ่มลงน้อยๆทำให้เขาไม่ได้ทันมองว่ามีคนอยู่ตรงนั่นด้วย ทำให้เขาแทบจะชนเข้ากับอีกฝ่ายอย่างจังจนเขาเซ ทอมรีบตวัดตามามองอย่างตกอกตกใจแล้วก็แทบจะใจหล่นวูบเมื่อเห็นสภาพอีกฝ่ายที่เขายอมรับว่าตัวใหญ่มาก ชายหนุ่มอยู่ในเสื้อยืดสีเทาเก่าๆและเบื้อนไปด้วยดินและน้ำมันเหมือนพวกใช่แรงงานมาอย่างหนัก กางเกงยีนต์เก่าๆและเสื้อคลุมแบบมีฮุดที่คลุมอยู่มันทำให้เขารู้สึกกลัวขึ้นมาจริงๆ ดวงตาสีฟ้าคมกริบตวัดมามองเขาจนเขาเผลอถอยหนี มองหน้าอีกฝ่ายใต้เสื้อฮูทสีหม่นๆทำให้เห็นว่าอีกฝ่ายแทบจะไว้เครายาวรุงรังจนเขามั่นใจว่าอาจจะเป็นพวกเร่ร่อนก็ได้

 

 

“ขอโทษครับ”เขาพึมพำขอโทษแล้วแทบจะเด้งตัวออกมามากกว่าเดิม ก้มหัวน้อยๆแล้วรีบจ้ำอ้าวออกไป

 

 

“..ทำบุหรี่ฉันตก”เขาหันมาทำให้เห็นอีกคนก้มลงเก็บบุรี่หักๆที่เปียกอยู่บนพื้น เขาแทบจะร้องไห้ออกมาจริงๆและตัดสินใจว่าน่าจะหนีไปดีกว่า คิดได้ดังนั่นจึงแทบจะรีบสาวเท้าให้เร็วมากกว่าเดิมจนเหมือนๆจะวิ่งด้วยซ้ำ ไม่สนว่าอีกคนจะรู้ไหมว่าเขากำลังหนีและเขาไม่แคร์ ดีกว่าถูกปล้นหรือร้ายที่สุดก็คือถูกทำร้าย

 

 

 

 

 

 

 

/*/

 

 

 

 

 

ทอมล็อกกลอนและประตูหน้าต่างอย่างแน่นหน้ามากกว่าปกติ ก่อนจะรีบถอดชุดคลุมเปียกโชกออกเขาขยี่หัวน้อยๆพลางวิ่งขึ้นชั้นบนเพื่ออาบน้ำและทำตัวให้แห้งให้เร็วที่สุด ถอนหายใจกับเสียงฟ้าร้องและเสียงฝนกระแทกหน้าต่างจนเขาอดคิดเรื่องไม่ดีๆขึ้นมาไม่ได้ นึกถึงผู้ชายตัวสูงคนนั่นที่ท่าทางน่ากลัวและคุกคามสุดๆ แม้ลอนดอนจะเป็นเมื่อที่เยี่ยมมากแต่อัตราการถูกปล้นก็สูงเช่นกัน แน่นอนรวมทั้งการถูกทำร้ายร่างกายและปล้นเอาของไปด้วย เขานึกถึงผู้ชายคนนั่นจนกระทั้งอาบน้ำเสร็จ ทานยาไป2เม็ดก่อนจะลงมาจัดการกับพื้นทีเปียกๆในชุดเสื้อแขนยาวสีขาว

 

 

ชายหนุ่มขยับตัวเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูที่หน้าบ้าน เคาะประตู…ไม่ใช่การกดอ๊อดแบบที่คนทั่วไปควรจะทำ มันทำให้เขาวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะไม้และขยับตัวไปใกล้ประตูมากยิ่งขึ้น ดวงตาสีสวยมองฝ่ายตาแมวเพื่อมองว่าใครกันแน่ที่มาหาเขาตอนนี้ แล้วชายหนุ่มก็ตาโตขึ้นมาแทบจะใจแป้วเมื่อเห็นว่าคนที่ยืนอยู่คือชายหนุ่มตัวสูงใหญ่ที่เขาเคยเดินชนเมื่อก่อนหน้านี้ แล้วก็ต้องสะดุ้งขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูอีกจนเผลอถอยหลังออกมา

 

 

“เฮ้…อยู่บ้านใช่ไหม เปิดประตูให้หน่อย”เขาได้ยินเสียงทุ้มต่ำเรียบเฉยดังขึ้นมาทำให้เขาแทบอยากจะร้องไห้ มองไปรอบๆเพื่อหาอาวุธแล้วเริ่มคิดแล้วว่าจะทำยังไงดี จึงรีบเดินไปหยิบมือถือที่อยู่ห่างออกไป

 

 

“ได้ยินไหมฉันมีเรื่องจะคุยกับนาย…”เสียงประตูดังขึ้นอีกทำให้เขาตัดสินใจโทรหาเจ้านายของเขาหรือก็เพื่อนสนิทเขานั่นและ มองนิ่งไปยังประตูแทบจะสติแตกขึ้นมาจริงๆเมื่อได้ยินเสียงทุบอีกครั้งก่อนที่ทุกอย่างจะเงียบลงไปจนทอมนึกกลัว แล้วก็แทบจะสะดุ้งเมื่อเ