[FIC] Hiddlesworth [ChrisXTom]Ft.[LiamXBen]#2 The choice

posted on 03 Nov 2013 17:00 by rasmason2 in Fiction directory Fiction, Entertainment

ฟิคเรื่องนี้เป็นเพียงจิตนาการของผู้แต่ง

หรืออาจจะเป็นฟิคชั่นที่แปลมา

ไม่ได้มีเจตนาจะทำให้ตัวละครเสื่อมเสียใดๆทั้งสิ้น

 อ่านเพื่อความบันเทิง นะแจ๊ะ

My Tumblr : http://jrashiddlesworth.tumblr.com/

FB : https://www.facebook.com/yujean.rasmason

Twitter : https://twitter.com/YuJeanN

Exteen : http://rasmason2.exteen.com

Page : https://www.facebook.com/hiddlesworthfangirl?ref=hl

Wordpess : http://jrasmason.wordpress.com

 

 

C : Chris H. X Tom H.

R : M

G : Romantic

L : Thai

W : Yujean Rasmason

 

 ***********************************

 

 

“เฮ้แลม ไม่เอาน่านายควรจะสนใจฉันบ้างสิ”ชายหนุมร่างสูงเจ้าของผมสีน้ำตาลอ่อนจัดทรงอย่างดี เดินเลี้ยงพี่ชายตัวโตที่ตอนนี้กำลังเดินตามเขาอยู่และเขาไม่อยากจะคุยกับคริสซักเท่าไร คิดดูสิว่าพี่ชายหัวดื่อของเขาไร้สาระมากแค่ไหนที่บอกให้เขาเตรียมตัวไปด้วยและให้เขาขอกลับก่อนหากเกินกว่ายี่สิบนาทีแล้ว และเขาคิดว่ามันบ้ามากเกินไปแล้ว ลากให้เขาไปด้วย ให้เขาขอกลับก่อน และให้เขาไม่กลับบ้านเพราะคริสวางแผ่นจะพาเบน หนุ่มน้อยคนนั่นมาเที่ยวที่บ้านและเขามีหน้าที่จะต้องพาคนที่ชื่อทอมกลับไปส่งที่บ้านหรือไปไหนก็ได้ มันทำให้เขาค่อนข้างเบื่อเอามากจริงๆที่พี่ชายเขาคิดแต่เรื่องไร้สาระ

 

 

“นายจะเดินหนีฉันไปถึงไหนแลม”เสียงทุ้มต่ำบอกอ้อนๆ ซึ่งร่างสูงใหญ่เพียงแค่หันมาหรี่ตามองเท่านั่น

 

 

“นายคิดอะไรกันแน่ ฉันบอกว่าให้เลิกเรื่องเจ้าชู้ซักที และนี้พึ่งผ่านมาสองวันโอเค? ถ้านายไม่เลิกล้มแผ่นการไร้สาระนั่น ฉันจะไม่ไปกับนาย”เขายื้นคำขาด ยกมือขึ้นกอดอกมองพี่ชายตัวดีที่ตอนนี้ทำหน้าบึ้งใส่เขาและเขาไม่กลัวมัน

 

 

“ได้! ก็ได้ๆ ยอมก็ได้ ไปเที่ยวเฉยๆเพียงแค่นายต้องพยายามให้ฉันได้อยู่กับเบนสองคน”เขากลอกตาเซงๆพลางหยิบเสื้อแจ็กเก็ตหนังขึ้นมาฟาดไปที่เอวของพี่ชายเขาแล้วรีบเดินหนีออกมาจากบ้านโดยไม่ตอบอะไร ตามด้วยคริสที่ตะโกนบอกให้เขารอชายหนุ่มล็อกบ้านนิดหนึ่งก่อนทั้งคู่จะเริ่มเดินทางกัน

 

 

“ฉันอยากจะเห็นจริงๆคนสเป็กนายเป็นยังไงคริส อีกอย่างน่ะฉันว่าเขาไม่ตามนายมาบ้านหรอก”เสียงทุ้มต่ำบอกพลางมองใบหน้าคมของชายหนุ่มผมทองที่เดินตรงมายังรถยนต์ แกล้งมองเขาด้วยสายตาไม่พอใจพลางหันไปยังรถยนต์ที่จอดอยู่

 

 

“ฉันขับเอง จะได้ไปแบบเท่ห์ๆ เอากุญแจมา”เขาแกล้งเลิกคิ้วมองพี่ชายตัวสูงที่ดูจะหล่อเป็นพิเศษในวันนี้ ก่อนจะโยนกุญแจรยนต์ให้ชายหนุ่มและขึ้นไปนั่งบนรถยนต์ตามด้วยคริสที่ขึ้นมาที่หลัง แลมจัดการเปิดเพลงก่อนจะคาดเข็มขัดนิรภัย

 

 

“เอาค่ารถมาด้วย ถ้านายทิ้งฉันกลับบ้านละก็”เขาบอกหน่ายๆ เห็นพี่ชายเขาเพียงแค่หัวเราะเบาๆเท่านั่นเอง

 

 

“วันนี้ฉันออกไปซื้อของเข้าบ้าน นายยังไม่ให้ค่าไข่แล้วก็เบียร์นายเลย”แลมแทบจะไม่ลดเสียงสบทคำโตใส่พี่ชายเขาแม้แต่น้อย มันทำให้คริสเพียงหัวเราะอย่างพออกพอใจ ก่อนที่มือหยาบแข็งแรงจะเอื่อมขึ้นมาจัดทรงผมสีทองสวยของเจ้าตัวดีๆ

 

 

“วันนี้ฉันหล่อจริงๆแลม ภูมิใจซ่ะที่นายหน้าตาเหมือนฉันบ้าง ได้ความหล่อมาจากฉัน”คริสแกล้งถอนหายใจและเขาแทบจะอยากวิ่งลงไปจากรถจริงๆ คนบ้าที่ไหนมันจะหลงตัวเองขนาดนี้กัน

 

 

“หลอกตัวเองต่อไปเถอะพ่อหมีตัวโต ยังไงฉันก็หล่อกว่านายอยู่ดี”เขาบอกยิ้มๆ

 

 

 

 

 

 

/*/

 

 

 

 

 

แลมเดินเฉื่อยๆตรงเข้ามาในบาร์ที่เขามาประจำ และคริสเคยมาเที่ยวบ้างสองสามครั้ง จริงๆมันก็ไม่ใช่บาร์ใหญ่โตอะไรมากแต่ก็พอที่จะให้นั่งเล่นดื่มเบียร์มองสาวๆได้ เขายกมือขึ้นซุกในกระเป๋ากางเกงเพราะอากาศที่หนาวลงมากๆ ต่างกับคริสที่ตอนนี้กำลังทักทายกับพนักงานสาวสองคนที่เสริฟอาหารเสร็จแล้ว เขามองสำรวจไปรอบๆมีเพียงแค่คนนั่งประจำโต๊ะใหญ่ๆอยู่สองสามโต๊ะเท่านั่น ที่บาร์มีคนไม่มากนักคงเพราะเป็นช่วงหัวค่ำ ร้านตอนนี้ลดแสงลงจนเหลือเพียงแสงสลัวๆจนเกือบมืดมากกว่า ตอนนี้วงดนตรียังไม่มาซึงเขาว่าก็ดีแล้วเพราะเขายังไม่พร้อมจะอยู่กับเสียงดังๆในตอนนี้

 

 

“เฮ้แลมมี่ มานี่ๆ”เขาหันไปตามเสียงเรียก เดินตามคริสไปยังที่นั่งด้านในที่เหมือนๆเจ้าตัวจะจองโต๊ะเอาไว้ ชายหนุ่มร่างสูงมองสำรวจไปรอบๆอย่างสนอกสนใจพลางหันมามองเจ้าของร่างสูงใหญ่ผมทองที่นั่งอยู่ข้างๆ คริสกำลังมองดูเมนูเบียร์อย่างใช่ความคิดจนเขานึกหมั่นไส้เล็กๆ

 

 

“นายว่าเขาจะชอบดื่มอะไร”เขามองตามคนตัวสูงที่ยื้นเมนูมาให้เขา แลมเพียงแค่ขมวดคิ้วนิดๆก่อนจะสายหน้า

 

 

“ไม่ ฉันว่านะเขาไม่น่ามาหรอกคริส แล้วนายไม่ได้น่าไว้ใจเลยซักนิด”เขาบอกขำๆ ทำให้พี่ชายของเขาศอกเข้ามาแรงๆทีหนึ่ง และเขาเพียงแค่หัวเราะเบาๆเท่านั่นกับพี่ชายน่าสงสารที่ดูจะพยายามเหลือเกินในการให้ใครซักคนหนึ่งมาชอบและเขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายหน้าตาเป็นยังไงคริสถึงได้ดูกระตือรือร้นแบบนี้ ชายหนุ่มผมสั้นหันมามองรอบๆร้านขณะหลบให้คริสสั่งเบียร์และอื่นๆตามใจเจ้าตัวเอง พร้อมกับพึมพำบอกว่าจะไปนั่งอีกฝั่งหนึ่งจนกลายเป็นว่าตอนนี้เขาและคริสนั่งอยู่คนละฝั่งกันในตอนนี้

 

 

“เฮ้...จริงๆแล้วฉันว่าจะสั่งของพวกนี้มากินเล่นแต่กลัวกินไม่หมด นายจะกินไหมแลม”เขาถอนหายใจหน่ายๆกับพี่ชายตัวดีที่จะทำอะไรก็ทำไปเถอะ ดวงตาคมกริบสีฟ้าเหลือบมองตรงไปยังประตูที่มีคนเข้ามาใหม่ เห็นชายหนุ่มสองคนที่ท่าทางเหมือนพวกชาวอังกฤษเดินเข้ามาด้วยเสื้อผ้าสบายๆจนเขาอดหรี่ตามองไม่ได้ เขาจำได้ว่าหนึ่งในนั่นคือคุณทนายหรืออัยการอะไรซักอย่าง กับอีกคนหนึ่งที่เขาไม่แน่ใจเท่าไร ก่อนที่เขาจะหันมาเมื่อคริสเรียกให้เขากลับมาดูเมนูอาหารอีกแล้ว แม้ว่าสายตาจะยังมองมาที่เมนูแต่เขากับกำลังนึกถึงเรื่องของคนที่เขาน่าจะเคยเจออยู่สองสามครั้ง

 

 

 

 

 

 

/*/

 

 

 

 

 

ทอมค่อนข้างมีความสุขเอามากๆเมื่อในที่สุดเขาก็ลากพี่ชายให้ตามมาได้ คิดดูสิว่าโอกาศน้อยแค่ไหนที่คนแบบเขาจะมีโอกาสได้มาเที่ยวกับคนอื่นๆนอกจากกับพี่ชายตัวเอง เขาเป็นนักบัญชีที่บังเอิญว่าได้ทำงานในโรงเรียนเด็กๆระดับประถม แน่นอนว่างานของเขาวันๆก็ไม่มีอะไรมากนอกจากบัญชีรายรับรายจ่าย บิลต่างๆ ดวงตาสีสวยเหลือบมองไปรอบๆเพื่อหาคนคนหนึ่งที่นัดพวกเขามาเที่ยวแบบนี้ ชายหนุ่มตัวใหญ่ผมทองท่าทางแบบนักกีฬาเล็กน้อย เบนแทบจะค้านคำขาดไม่ยอมให้เขามายุ่งกับคนแบบคริส แม้ว่าเขาจะไม่เข้าใจก็เถอะว่าทำไม เบนเป็นทนาย แน่นอนว่าก็ต้องติดเรื่องความระแวงมาอยู่แล้วเขาเลยไม่คิดอะไรมากนักในเรื่องนี้ ในครั้งแรกที่เจอกัน...เขาคิดว่าคริสเองน่าจะถูกใจพี่ชายของเขา แต่ใครจะไปรู้ หลังจากได้คุยๆกันบ้างคริสอาจจะยอมมองมาที่เขาก็ได้

 

 

ชายหนุ่มคิดอย่างอารมณ์ดีขณะที่เดินนำเบนตรงมายังโต๊ะนั่งตัวในๆที่มีชายหนุ่มผมตัดสั้นที่มองตรงมายังพวกเขากับแผ่นหลังกว้างของใครคนหนึ่งที่ตอนนี้คาดว่าจะยังนั่งดูเมนูอาหารหรือไม่ก็อะไรซักอย่างหนึ่ง เบนเพียงแค่เดินตามมาอย่างไม่ค่อยยินดียินร้ายพลางทำปากพะงาบๆว่าจะยอมอยู่แค่30นาทีและหลังจากนั่นเขาจะกลับด้วยหรือไม่ก็ตามใจเขาเอง และข้อนี้ที่เขาคิดว่าจะลองใช้ให้เป็นประโยชน์ว่าจะชวนคริสไปเที่ยวต่อได้ไหมหลังจากทานดินเนอร์กันแล้ว

 

 

“สวัสดีครับ”เขาฉีกยิ้มกว้าง พยายามขมอารมณ์ที่ดูจะแป้วนิดๆเมื่อชายหนุ่มตัวสูงทั้งสองคนเงยหน้าขึ้นมาและแทบจะจ้องไปที่พี่ชายเขาคนเดียว เขาพยายามปรับสีหน้าเล็กน้อยเมื่อคริสมองมาที่เขาและยิ้มให้อย่างเป็นมิตรก่อนจะขยับลุกขึ้นเพื่อเข้าไปใกล้เบนที่ยืนอยู่ใกล้ๆเขา

 

 

“ดีใจมากที่พวกนายมา นั่งก่อนสิ”ชายหนุ่มร่างสูงบอกอย่างกระตือรือร้น พร้อมๆกับชายหนุ่มผมตัดสั้นสีน้ำตาลที่ยืนขึ้นมาแทบจะตรงหน้าพี่ชายของเขาพอดี

 

 

“ผมแลมครับ น้องชายของคริส”ดวงตาสีเขียวสวยเหลือบขึ้นมองชายหนุ่มตัวสูงที่ตอนนี้ยิ้มให้พี่ชายเขาอย่างสุภาพก่อนจะเอื่อมมือออกไปจับมือพี่ชายของเขา เบนหันมามองเขาเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้าเขาใจด้วยท่าทางเหมือนพวกที่โดนบังคับมาคุยธุรกิจ

 

 

“ฉันเบเนดิก และนี้ทอมน้องชายฉันเอง”เขายิ้มกว้างขณะเดินเข้าไปใกล้เพื่อจับมือของชายหนุ่มตัวสูงที่ชื่อแลม เห็นคริสยิ้มกว้างก่อนจะยกมือขึ้นเพื่อให้พนักงานนำของมาเสริฟที่โต๊ะพวกเขา เขาเองก็ไม่ใช่จะไม่เคยมา แต่ไอ้บรรยากาสแปลกๆรอบตัวแบบนี้มันทำให้เขาอยากกลับบ้านเอามากๆ ไม่รู้ว่าเพราะสายตาเบนที่มองคริสอย่างจับผิด สายตาคริสที่มองเบนอย่างมีความหมาย หรือสายตาของแลมที่เหมือนกำลังพยายามคิดว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้นบ้าง แต่เขาก็ต้องขยับเล็กน้อยเมื่อจู่ๆคริสก็พูดขึ้นมา

 

 

“ดีมากจริงๆนะที่พวกนายยอมมา เพราะฉันสั่งอะไรไว้เยอะมากทีเดียว”คริสบอกยิ้มๆก่อนจะเดินออกมาจากโต๊ะเล็กน้อยเพื่อให้เขาและเบนได้นั่งฝั่งเดียวกัน เขารู้สึกถึงมือแข็งแรงของพี่ชายเขาที่รั้งเขาเอาไว้เพื่อให้เขาเข้าไปนั่งที่ด้านใน ก่อนที่เจ้าตัวจะนั่งลงฝั่งข้างนอกและเขาเดาว่า เพื่อจะได้แอบหลบไปง่ายๆก็เท่านั่น

 

 

“จริงๆนะ ฉันไม่แน่ใจว่าพวกนายเป็นหมอได้เท่าไร?”เบนเท้าคางมองสองพี่น้องตัวโตที่ตอนนี้คริสเปลี่ยนที่กับแลมเพื่อมานั่งฝั่งตรงข้ามกับเบน เขาเห็นพี่ชายเขาเพียงแค่มองอย่างสำรวจจนเขาเอาขากระแทกท่อนขาของเบนแรงๆใต้โต๊ะเพื่อให้เบนหยุดทำอะไรก็ตามที่จะทำให้พวกเขาโดนโยนออกจากบาร์แบบนี้

 

 

“ของแบบนี้มันวัดที่หน้าตาไม่ได้หรอกครับ ทีคุณยังหน้าตาไม่เหมือนพวกผู้อำนวยการโรงเรียนเลย”เขาแทบจะหลุดขำออกมาเมื่อได้ยินเสียงแลมพูดยิ้มๆ แทบไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเบนคงหน้าหักไปแล้ว

 

 

“ฉันเป็นทนาย”เบนหรี่ตามองอย่างจับผิดทำให้แลมดูจะเลิกลักขึ้นมาเล็กน้อย

 

 

“ผมล้อเล่นครับ ท่าทางคุณดูเครียดๆ ผมก็แค่ชวนคุย”แลมบอกทำให้พี่ชายเขาหันหน้าหนีเซงๆ

 

 

“มุขนายมันงี่เง่ามาก”เบนว่า

 

 

“ทำไมละ? ฉันว่ามันตลกดีออก..มุขนายเยี่ยมมากแลม”เขาบอกยิ้มๆ ไม่สนใจยามที่เบนถลึงตามาให้ เขาเห็นแลมหัวเราะออกมาอย่างอายๆเป็นเวลาเดียวกับที่เบียร์หลายเหยือกมาเสริฟ พร้อมๆกับคริสที่ในที่สุดก็หันเข้ามาสู่วงสนทนาซักที เขามองไปที่ชายหนุ่มดวงตาสีฟ้าสวยยิ้มๆและก็ได้รับรอยยิ้มกลับมาให้แต่เพียงไม่นานมันก็หันกลับไปมอบให้เบนเหมือนเดิม

 

 

“เบียร์ที่นี้อร่อย